• kurza pierś – 4 – 5 małych (albo 3 – 4 duże)
• pieczarki – około 8 sztuk
• cebula – 1 – 2 małe (lub 1 duża)
• orzeszki piniowe – garstka
• śmietana – kilka łyżek (ja chyba dałam około 4, bo tyle miałam, ale więcej będzie lepiej)
• tłuszcz do smażenia – najlepiej olej, ja użyłam oliwy z oliwek
• przyprawy: kmin rzymski (kumin) mielony, kurkuma, kolendra mielona, chilli, sól, pieprz, czosnek (może być w proszku),  (po ok. 1 łyzeczki każdego, oprócz chilli, którego mniej, bo wyjdzie za ostro, chyba że kto lubi)

Kurczaka pokroić w paski i wrzucić na bardzo rozgrzany tłuszcz, zostawić aż całość się zetnie. Wtedy dodać pokrojoną cebulę. Ma się zeszklić a nie spalić. Dopiero po cebuli dawać pokrojone pieczarki (bo robią się krótko), śmietanę i przyprawy. Wymieszać starannie. Pogotować paręnaście minut na wolnym ogniu aż wszystko będzie miękkie a kurczak puści trochę wody i zrobi się fajny sos.

Szamać z ryżem (niezgodnie z dietą MM) lub samo.

• mąka pszeniczna pełnoziarnista – 40 dag
• fruktoza – 75g
• maślanka lub kefir – 100ml
• jajka – 3 szt
• proszek do pieczenia – 4 płaskie łyżeczki
• aromat waniliowy – kilka kropel
• margaryna do pieczenia – 25 – 30 dag
• dodatki – do mufinek można dodać praktycznie wszystko: pokrojone owoce suszone i świeże, orzechy, migdały, różnego rodzaju pestki, gorzką czekoladę w kawałeczkach + kakao, cynamon, kardamon itd. Co kto lubi. Moje ulubione są z orzechami i cynamonem.

Margarynę w małym naczyniu roztopić w mikrofalówce razem z fruktozą. Jeśli nie ma się mikrofalówki, trzeba w rondlu, co trwa trochę dłużej. Mąkę z proszkiem do pieczenia wsypać do miski. Wlać do tego tę roztopioną margarynę. Wymieszać. Dopiero wtedy wbijać jajka i ogólnie dodać resztę składników. Ma mieć konsystencję pomiędzy ciastem na keks a ciastem na naleśniki (regulować ilością maślanki). Wymieszać energicznie, ale nie bardzo dokładnie, wlać do foremek i piec jakieś 25 – 30 minut w 150-180 stopniach. Wychodzą oczywiście inne w smaku, niż z białej mąki, ale dalece dają radę.

• sałata dowolna (nawet taka całkiem zwykła – dodatki zabijają goryczkę) – około pół główki
• olej z orzechów włoskich – 1 łyżka
• ocet balsamiczny – 1 łyżka
• sól i pieprz do smaku (opcjonalnie)

Sałatę umyć, osuszyć i podrzeć, dodać olej i ocet, przyprawić, odstawić na chwilę, szamać. Można dodać jakieś inne warzywa (np ogórek albo kiełki), ale o niezbyt wyrazistym smaku, ponieważ olej z orzechów jest sam w sobie dość intensywny.

• cukinia – 2 nieduże
• pomidory – 1 puszka, najlepiej posiekanych
• cebula – 1 duża
• ser z niebieską pleśnią (lazur/rokpol) – ok. 10 dag, ale może być więcej
• czosnek, sól i pieprz – do smaku
• tłuszcz do smażenia – w moim wypadku tym razem olej z pestek winogron.

Cebulę posiekać i podsmażyć na miękko na tłuszczu. Dorzucić pokrojone drobno cukinie, posypać dowolną ilością czosnku. Smażyć na niedużym ogniu aż będzie miękka. Dopiero wtedy dodać pomidory i pokrojony ser, zmieszać. Doprawić do smaku (powinna przeważać nuta serowo-czosnkowa). Gotować jeszcze parę minut aż się zrobi coś w rodzaju jednolitej paciaji z wystającymi kawałeczkami cukinii.

Nie wiem do jakiego makaronu pasowałoby najbardziej; użyłam muszelek, bo akurat miałam. Sugestie i komentarze mile widziane.

• ugotowany brokuł – 1 szt
• pomidory – 2szt (lub 1 duży)
• ser typu feta (może być też salakis albo patros, będą mniej słone) — 0.5 – 1 kostka
• kiełki (używam mieszanki lucerna + cieciorka + soczewica) – mniej więcej pół szklanki
• sos vinaigrette

Brokuły (powinny być ostudzone) pokroić dość drobno. Pomidory można grubiej (ja zawsze kroję na takie półplasterki). Składniki zmieszać, zalać sosem, wymieszać dokładnie, odstawić na chwilę, wszamać.

Półprodukt wymagany: 1 jednostka kruchego spodu.

Materiały:

Ser biały, tłusty: 1,5 kg

Jaja: 8

Cukier: 2,2 szklanki (ok 0,5 kg)

Masło: 5 kopiatych łyżek

Proszek do pieczenia: 1 łyżeczka

Skórka pomarańczowa i cytrynowa wg upodobań

Upiec spód wedle wybranego przepisu.

Rozdzielić jajka, żółtka wybełtać.

Zmielić ser (lub sprawdzić kupiony mielony co do konsystencji).

Zmieszać ser, żółtka, cukier, masło, proszek i oba rodzaje skórki na gładką masę (skórki się mogą wyróżniać, oczywiście).

Ubić pianę z białek.

Delikatnie wmieszać białka do masy serowej.

Wyłożyć na upieczony kruchy spód.

Wstawić do piekarnika nagrzanego do 200 stopni i piec, zmniejszając stopniowo temperaturę (bo się spali z wierzchu)

—

I tyle mówi przepis, jaki mam na kartce. Wnioski życiowe:

1. Ma skłonność do rośnięcia. I to całkiem energicznego. Z próbami emigracji włącznie, jeżeli blacha za niska.

2. Przykrycie sernika z wierzchu papierem do pieczenia pomaga uniknąć przypieczenia oraz krzywego rośnięcia.

3. Im bardziej wodnisty ser, tym suszej należy upiec spód (bo się rozpaprze i zrobi wtórny zakalec)

4. Sery mielone w kubełkach są średnio gorsze (rzadsze/bardziej wodniste) od serów w “kiełbasce”

5. Piecze się do osiągnięcia koloru brązowego/złotego, ok. 90 minut.

6. Najlepszy jest, jak chyba większość serników, po ostudzeniu, a nawet następnego dnia.

7. Zamiast skórek kandyzowanych można zetrzeć świeżą skórkę z cytryny (wcześniej wyszorować cytrynę i wysuszyć) i wcisnąć sok z niej do sera; więcej niż dwie cytryny zostawią lekko chemiczny posmak przy podanej ilości sera; użyteczne zwłaszcza jak ser jest bardzo mało kwaśny.

8. Jw. tylko z użyciem limonki

1,5kg białej kiełbasy (musi być dobra – ja kupuję w sklepie na lokalnym ryneczku)
1 butelka zakwasu w temperaturze pokojowej (jestem mięczak i kupuję w piekarni)
eko-kostka (albo gotowy bulion warzywny)
kawałek wędzonego boczku (niekoniecznie)
1 dużą cebulę
2 ząbki czosnku
kilka suszonych grzybów
parę łyżek śmietany
łyżka chrzanu (niekoniecznie)
przyprawy: majeranek (dużo), ziele angielskie, jałowiec, ziarna pieprzu, liście laurowe
świeży tymianek

W przeddzień przygotowywania zalać grzyby w garnuszku szklanką wody, przykryć i odstawić.
Kiełbasę zalać wodą w dużym garnku, dodać 1 eko-kostkę i suszone przyprawy, zagotować, wyłowić farfocle. Zmniejszyć intensywność podgrzewania – ma się powolutku pierdolić.
Boczek pokroić w kosteczkę, usmażyć powoli – ma się wytopić tłuszczyk, mięso ma być miękkie, w żadnym wypadku skwarki. Wrzucić do zupy.
Delikatnie wlać zakwas (operować w tym celu osobnym naczyniem, do którego wlać trochę ciepłego wywaru zupnego, w tym rozprowadzić zakwas).
Na pozostałym z boczku tłuszczu podsmażyć na złoto pokrojoną w kostkę cebulę wraz z wyciśniętym czosnkiem i dorzucić do gara.
W międzyczasie gotować grzyby do miękkości wraz ze świeżym tymiankiem, wyjąć, wywar z grzybów wlać do zupy, grzyby pokroić, dorzucić. Wypić herbatę i rozprostować nogi.
Przy odpowiednio wyluzowanym podejściu do sprawy powinno właśnie minąć około półtorej godziny od wstawienia zupy.
Kiełbasę wyciągnąć z mokrego, pokroić na plasterki, zasilić nimi zupę.
Dodać śmietanę w analogiczny sposób co wcześniej zakwas. Opcjonalnie dodać łyżkę chrzanu.
Podawać z gotowanym jajem i świeżymi ziołami.

Bogracz jest to oryginalna wersja gulaszu (czyli zupa z mięsem, a nie samo mięso). Pochodzi z Węgier. Więcej na ten temat tutaj.

Obsada:

• wołowina – 70 dag, pokrojona w kostkę (tzw gulaszowa)
• cebula – 2 duże sztuki
• smalec (tradycyjnie) lub olej (zdrowiej)
• pomidory – 2 szt
• papryka – 2 szt
• ziemniaki – 80 dag
• przecier pomidorowy – 1 łyżka
• czosnek – ile wlezie (wedle gustu)
• przyprawa do gulaszu- 1 torebka (alternatywnie: kolendra, papryka słodka, papryka ostra, pieprz, sól, majeranek, tymianek, suszona cebula i czosnek, cząber)
• kminek – nie wiem ile, ale nie przesadzałabym z ilością

Podsmażyć wołowinę na tłuszczu. Cebule zrumienić, połączyć z mięsem. Wrzucić do gara. Dodać kminek, czosnek w plasterkach lub zmiażdżony, pomidory bez skórki i ziemniaki pokrojone w kostkę, papryki pokrojone w paski. Dodać pół szklanki wody i dusić jakieś 90 minut, dolewając wody jeśli trzeba.

Można zrobić bez ziemniaków, albo po prostu dać ich mniej, wtedy można wrzucić dodatkową cebulę.

Sos jest in spe, bo mozna do niego dodac koncentratu pomidorowego albo koperku albo chrzanu albo czegokolwiek innego i bedzie mial inny smak.