Składniki na jakieś 4 porcje:

- indyk – ok. 0.75 kg
- jabłka, np. szara reneta – ok. 3-4 szt. (nadwyżki zostaną zjedzone)
- majeranek
- oliwa
- sól

Kawałek indyka opłukać, natrzeć niewielką ilością oliwy, posypać z obu stron dość obficie majerankiem i ostrożnie solą, ułożyć w naczyniu żaroodpornym. Jabłka obrać, pokroić na połówki lub ćwiartki, wydrążyć z gniazd nasiennych i ułożyć na indyku tak, aby zajęły prawie całą dostępną powierzchnię. Podczas pieczenia jabłka się rozpadną i przykryją całe mięso, dzięki czemu nie będzie suche – zwłaszcza pierś. Przykryć i piec jakieś 40-60 min w temp. około 200 C, sprawdzając widelcem, czy już jest miękkie. Pod koniec zdjąć pokrywkę i piec jakiś czas (10-15 minut) bez przykrycia. Kroić na grube plastry i wcinać ze smakiem do ulubionej jarzynki. Bardzo dobre następnego dnia na zimno lub na ciepło.

Na 2-3 porcje:

- czerwona soczewica – pół kubka
- czerwona cebula – 1 szt.
- czosnek – kilka ząbków
- jogurt naturalny – kilka łyżek
- olej, oliwa lub masło
- ewentualnie koncentrat pomidorowy – 1 łyżeczka
- sól
Przyprawy – ok. pół łyżeczki każdej (ma być mocno korzenne i pikantne):
- chili
- kurkuma
- garam masala
- kumin mielony
- kolendra mielona

Soczewicę opłukać.
Cebulę i czosnek pokroić, podsmażyć na maśle lub oleju. W trakcie smażenia dodać przyprawy z wyjątkiem kurkumy i soli, mieszać, uważać, żeby się nie przypaliło (ale może się porządnie podsmażyć). Jeśli patelnia jest odpowiednio duża, możemy od razu dać soczewicę i zalać ją ok. dwukrotnie większą ilością wody (w razie potrzeby wodę uzupełnić w trakcie gotowania). Jak na patelni nie ma miejsca, przełożyć wszystko do garnka. Dodać kurkumę. Mieszać, uważać, żeby nie wykipiało, bo lubi. Gotować pod przykryciem, aż soczewica będzie miękka i rozpadająca się. Na koniec posolić i spróbować, w razie potrzeby dodać łyżeczkę koncentratu pomidorowego.
Na talerzu polać jogurtem.

- soczewica, najlepiej czerwona – 1 szklanka (250 g)
- marchewka, 1-2 duże szt.
- cebula, 1-2 duże szt.
- jajka, 3-4 szt.
- czosnek
- kumin mielony
- inne przyprawy takie jak: imbir, chili, mielona kolendra, kurkuma…
- pieprz
- sól
- oliwa lub olej
- masło (lub olej) i bułka tarta do przygotowania formy.

Marchewkę zetrzeć, cebulę pokroić w kostkę. Smażyć długo i powoli na oleju lub oliwie. Na chwilę przed końcem smażenia dodać czosnek, dosypać kuminu (tak z łyżeczkę), soli, pieprzu, dużo przypraw – ma być intensywne i pikantne.

W tym czasie soczewicę przepłukać, zalać 2 szklankami (500 ml) zimnej wody i ugotować na papkę, mieszając od czasu do czasu. Czerwona soczewica rozgotuje się sama, zieloną natomiast trzeba gotować trochę dłużej, a potem zmiksować.

Ugotowaną soczewicę wymieszać z usmażonymi warzywami, lekko ostudzić i dodać roztrzepane jajka.

Formę wysmarować masłem lub olejem i wysypać bułką tartą. Wlać/włożyć masę (niekoniecznie będzie płynna). Piec 30 min. w piekarniku rozgrzanym do 180 C lub tak do godziny w prodiżu. Pasztet powinien być lekko zrumieniony z wierzchu.
Kroić po porządnym ostudzeniu.

Do marchewki można dołożyć różne inne warzywa, takie jak pietruszka czy seler. Można dodać koncentratu pomidorowego.
Autorka proponuje też wariant z porami usmażonymi na dużej ilości masła lub oliwy, przyprawionymi solą, pieprzem i gałką muszkatołową; lub z grzybami.

Spożywać samo, na kanapkach, z chrzanem lub dowolnie wybranym sosem.

Podane proporcje ryżu i kurczaka modyfikować wedle upodobania. Tutaj jak w oryginale: ryżu na 4 osoby, kurczaka niewiele. Ja na dwie osoby obkrawam z grubsza mięso z dwóch udek (a na reszcie robię rosół). Przepis pochodzi z książki Nanako Hamaguchi “Kuchnia japońska”. Gotuje się właściwie tak samo jak ryż na sushi.

• surowy ryż, 450 g (taki jak na sushi albo risotto, np. Arborio)
• świeży imbir, 50 g
• 80 g udka z kurczaka bez kości

• 1 łyżeczka soli
• 650 ml wody

Ryż delikatnie opłukać, zmieniając wodę trzy razy, aż będzie czysta. Na pół godziny przed zagotowaniem odcedzić. Imbir oskrobać, pokroić w cieniutkie paseczki, opłukać i odcedzić. Pokroić drobno kurczaka. Ryż, imbir, mięso, sól umieścić w garnku (najlepiej o grubym dnie) i zalać podaną ilością wody. Przykryć, gotować na średnim ogniu. W chwili wrzenia podkręcić gaz do maksimum na 1 minutę, po czym znów gotować 6-7 minut na średnim ogniu. Następnie gotować 10 minut na najmniejszym ogniu. Wyłączyć gaz i odstawić na 10 minut, nie zdejmując pokrywki. Wymieszać mokrą drewnianą łyżką, podawać na ciepło.

- cukinia (nie za stara)

- sok z cytryny lub ocet winny, może być balsamiczny

- oliwa

- sól

- pieprz

- pomidory i inna ulubiona zielenina

Cukinię umyć i pokroić w bardzo cienkie plasterki – najlepiej obieraczką do warzyw, można wzdłuż, będzie szybciej. Zalać sokiem z cytryny (sporo, tak do pół cytryny na 1 cukinię) albo octem (ze 2-3 łyżki, wychodzi łagodniejsze niż z cytryną), posolić, popieprzyć, wymieszać, podlać łyżką-dwoma oliwy, przykryć i schować do lodówki na noc. Wychodzi bardzo esencjonalne i najlepiej zrobić z tego sałatkę, której już w zasadzie nie trzeba doprawiać. Przede wszystkim z pomidorami, pasuje też papryka, kiełki słonecznika, kalarepka, i co tam jeszcze można wrzucić w sałatkę. Dobrze do tego pasują sery.

Jeśli po rozkrojeniu cukinii się okaże, że jednak jest starawa i ma w środku watę, można ją pokroić na cienkie (ale nie aż tak cienkie) plasterki, poddusić/podsmażyć na oliwie i potem doprawić kwasem, solą i pieprzem. Też będzie dobra sałatka, która nie musi tyle leżeć w lodówce.

Z tych składników wyjdą jakieś 3-4 porcje.

- 2 żółte cukinie

- oliwa

- 1 cytryna

- 1 łyżeczka kurkumy

- rosół warzywny z kostki, 800 ml

- ryż basmati, 100 g (torebka)

Zetrzeć skórkę z umytej cytryny.
Cukinie pokroić w cienkie ćwierćplasterki. Skórkę cytrynową lekko podgrzać w garnku na oliwie, wrzucić do garnka pokrojoną cukinię, podgrzewać ok. 5 minut na średnim ogniu. Dolać rosół, sok z 1 cytryny i 1 łyżeczkę kurkumy. Wsypać ryż. Gotować nie za długo, aż ryż i cukinia będą miękkie. Doprawić pieprzem i ewentualnie solą. Podawać ciepłe, ale nie gorące.

Ryż pije wodę jak smok, więc na następny dzień zupa przechodzi w stan stały i dalej jest pyszna. Ryż z soczewicą też się sprawdza, acz pije wodę jeszcze bardziej.

Przyprawy:
* świeży imbir – ok. 3 cm korzenia, może być też mielony
* 2 łyżeczki cukru pudru
* 1/2 łyżeczki cynamonu
* 2 ziarna pieprzu
* 5 goździków
* 4-5 listków laurowych (lub więcej)
* kawałek gałki muszkatołowej
* 4-5 ziarenek ziela angielskiego

Poza tym:
* płaty śledziowe – 1/2 kg, najlepiej matjasy z beczki
* 4 średnie cebule
* olej
* 1 puszka koncentratu pomidorowego (albo 1 mały słoiczek keczupu, ja zawsze robię z koncentratem)

Śledzie wymoczyć przez 30-45 min. w wodzie, ew. z dodatkiem mleka.
Oryginalny przepis mówi, żeby wszystkie przyprawy zemleć razem w młynku, życzę jednak powodzenia w mieleniu świeżego imbiru, liści laurowych albo goździków. To, co się da, rozdrobnij (gałkę utrzyj na tarce) i zmieszaj. Imbir pokrój na cieniutkie plasterki. Ułóż płaty śledziowe warstwami na talerzu, posyp przyprawami i obłóż ze wszystkich stron plastrami imbiru, goździkami i liśćmi laurowymi (chyba że udało ci się je zemleć, ale szkoda czasu na próby). Odstaw na noc do lodówki.

Na jakiś czas przed podaniem pokrój i zeszklij na oleju cebulę. Na sam koniec dodaj koncentrat pomidorowy i przestudź. Śledzie delikatnie oskrob z nadmiaru przypraw i pokrój na jadalne kawałki, ułóż warstwami na półmisku i przykryj grubą warstwą cebuli z koncentratem. Udekoruj pietruszką.

Przepis z Wyborczej.

Śledzie moczyłam w wodzie (można dodać mleka) przez 30-60 minut. Pokroiłam wszystko w kostkę i wymieszałam z jogurtem. Czegoś w tej sałatce brakowało, więc wsadziłam ją do lodówki i ugotowałam

Ziemniaki ostudziłam pod zimną wodą, obrałam, pokroiłam w kostkę i wymieszałam z sałatką. Po kolejnych kilku godzinach w lodówce była perfekcyjna.

Na 1-2 osoby:

• 1 duża cebula lub 2 małe pory lub 1 duży

• boczek

• kefir – mały kubek lub pół małej butelki

• odpowiedni ser: oryginalnie gorgonzola, ja robiłam a) z rokpolem, b) z bryndzą.

• oliwa

• makaron (najlepiej duże kluchy, tagliatelle z jajkiem albo jakieś ravioli. Razowy też dobry)

Boczek z cebulą lub porami drobno pokroić i podsmażyć na złoto na oliwie. Wlać kefir. Po jakimś czasie dodać ser. Gotować mieszając od czasu do czasu, aż kefir trochę odparuje, a ser się roztopi. W tym czasie ugotować makaron al dente, odcedzić i wymieszać z sosem, ew. pogotować razem, żeby doszedł.

Może być bez boczku.