Przyprawy:
* świeży imbir – ok. 3 cm korzenia, może być też mielony
* 2 łyżeczki cukru pudru
* 1/2 łyżeczki cynamonu
* 2 ziarna pieprzu
* 5 goździków
* 4-5 listków laurowych (lub więcej)
* kawałek gałki muszkatołowej
* 4-5 ziarenek ziela angielskiego

Poza tym:
* płaty śledziowe – 1/2 kg, najlepiej matjasy z beczki
* 4 średnie cebule
* olej
* 1 puszka koncentratu pomidorowego (albo 1 mały słoiczek keczupu, ja zawsze robię z koncentratem)

Śledzie wymoczyć przez 30-45 min. w wodzie, ew. z dodatkiem mleka.
Oryginalny przepis mówi, żeby wszystkie przyprawy zemleć razem w młynku, życzę jednak powodzenia w mieleniu świeżego imbiru, liści laurowych albo goździków. To, co się da, rozdrobnij (gałkę utrzyj na tarce) i zmieszaj. Imbir pokrój na cieniutkie plasterki. Ułóż płaty śledziowe warstwami na talerzu, posyp przyprawami i obłóż ze wszystkich stron plastrami imbiru, goździkami i liśćmi laurowymi (chyba że udało ci się je zemleć, ale szkoda czasu na próby). Odstaw na noc do lodówki.

Na jakiś czas przed podaniem pokrój i zeszklij na oleju cebulę. Na sam koniec dodaj koncentrat pomidorowy i przestudź. Śledzie delikatnie oskrob z nadmiaru przypraw i pokrój na jadalne kawałki, ułóż warstwami na półmisku i przykryj grubą warstwą cebuli z koncentratem. Udekoruj pietruszką.

Przepis z Wyborczej.

• śledź lekko odmoczony – 3 płaty
• ser żółty (powinien być dosyć twardy i o niezbyt wyrazistym smaku) – 10 do 20 dag
• czosnek – 1/2 główki (lub cała, jak chiński)
• majonez – 4 łyżki

Czosnek obrać i zmiażdżyć. Śledzia pokroić w kostkę 2 cm. Ser zetrzeć na grubej lub cienkiej tarce (or both). Śledzia nie dawać kotu, bo za słony. Połączyć składniki za pomocą majonezu. Władować do słoika i poczekać aż się przegryzie (nazajutrz już będzie dobry). Proste.

Kiedyś, jak nie było koncentratów pomidorowych, robiła tę zupę na przecierach. U niej w domu jadło się tę zupę z domowym makaronem. Ja robię bez. Pijemy ją z kubków, lub jemy z miseczki, nie zabielamy śmietaną.

Wystarcza na kilka osób, w zależności od tego w jakim garnku ugotujemy (podaję proporcje, a nie konkretne ilości)

Co potrzebujemy:

1. cebula – przynajmniej pół kilo, im więcej tym lepiej
2. pomidory w puszce – 1, 2 puszki (czasami daję świeże pomidory, ale jak są naprawdę słodkie i aromatyczne, nie ma sensu dodawać tych “zimowych”)
3. koncentrat pomidorowy – zależy od firmy i rozmiaru opakowania; generalnie konsystencja ma być dość gęsta
4. pół garnka domowego bulionu z warzywami i na kurczaku, który Ci został z poprzedniego dnia, albo który zrobisz specjalnie na tę okazję ;)
5. przyprawy: sól, cukier, ziele angielskie, liść laurowy
6. oliwa do smażenia

Cebulę pokroić w dość grubą kostkę i podsmażyć na niewielkiej ilości oleju, aż się lekko zeszkli. Do patelni dodać trochę koncentratu pomidorowego i mieszać aż się cebula skarmelizuje i zacznie wydzielać charakterystyczny zapach. Wyłączyć patelnię i wlać całość do garnka z rosołem. Do tego dodać pomidory w puszce (można je wcześniej trochę rozpaćkać łyżką) razem z sokiem.

Od tej pory wszystko odbywa się na oko (a raczej na smak). Dodajesz koncentrat pomidorowy, aż konsystencja będzie dosyć gęsta (cebula też zagęszcza). Dodajesz cukier, aż smak będzie słodko-winny. Dodajesz ziele angielskie w ilości zależnej od tego, czy lubisz je bardzo, czy tylko trochę (ja dodaję sporo, 7 -8 kulek na średni garnek). Liść laurowy wrzucam przed końcem gotowania.

Gotuje się do czasu, kiedy wszystkie jarzyny są miękkie, więc jeśli masz wcześniej zrobiony rosół, przygotowanie pomidorowej potrwa 20 minut.