• nieduży bakłażan – 2 szt.
• pomidory w puszce – 1 puszka
• oliwa
• czosnek – minimum 2-3 ząbki
• sól, pieprz
• tarty parmezan

Bakłażana należy pokroić w plasterki (w  poprzek), osolić i zostawić na 30-60 minut aż puści trochę wody (wtedy nie będzie gorzki i gąbczasty w konsystencji). Następnie odsączyć (ja go jeszcze dodatkowo płuczę).

W głębokiej patelni rozgrzać oliwę i wrzucać bakłażana na taką maksymalnie gorącą. Musi się dokładnie usmażyć, więc potrwa to z 20 minut. Często będzie tak, że część będzie już miękka i zrumieniona, a część surowa, wtedy te gotowe odkładam do miski obok (nie wyżerać, bo zabraknie!). W razie konieczności dolewać oliwy. W międzyczasie zagotować wodę na makaron tak żeby wrzucać go do garnka w momencie jak bakłażan będzie gotów (inaczej sos wystygnie zanim makaron się ugotuje). Ja używam makaronu penne (razowego lub z pszenicy durum), ale zachęcam do eksperymentowania.

W czasie kiedy gotuje się makaron, należy pokroić czosnek na plasterki (można zmiażdżyć, ale plasterki dają lepszy efekt)  i zrumienić na oliwie. Na ten zrumieniony czosnek wylać puszkę pomidorów, zamieszać, poczekać aż się zagotują i dorzucić do nich bakłażana, niech się to parę minut pogotuje na niedużym ogniu. Tak naprawdę wystarczy tyle gotowania ile zabierze makaronowi dogotowanie się do stanu al dente. Doprawić solą i pieprzem (można czosnkiem w proszku).

Na talerzu obficie posypać parmezanem (chyba że ktoś jest weganinem). Szamać ze smakiem.

• makaron penne – 1/4 kg
• czarne oliwki – około szklanki (przypuszczam, że zielone też będą ok)
• tuńczyk w sosie własnym, w dużych kawałkach – 1 puszka
• cebula – 1 mała (może być czerwona)
• pomidory – 1 świeży i 1 puszka pokrojonych w soku pomidorowym
• oliwa – dużo :>
• czosnek – 2 ząbki (może być więcej, jak kto lubi)
• ser żółty – sporo, conajmniej szklanka utartego
• przyprawy: sól, pieprz, oregano, bazylia

Makaron ugotować. W międzyczasie pokroić oliwki na pół, pomidora na plasterki, cebulę na cienkie talarki, utrzeć ser, zmiażdżyć czosnek itd.

Do pomidorów w puszce dodać czosnek i przyprawy, trochę oliwy i zmieszać.

Ugotowany i odsączony makaron przełożyć na naczynie do zapiekania (blacha, szkło hartowane, whatever), wysmarowane uprzednio oliwą. Położyć na nim pozostałe składniki: tuńczyka, plasterki pomidora i cebuli, pokrojone oliwki itd. Na wierzch równomiernie nałożyć sos pomidorowy z przyprawami, opcjonalnie polać jeszcze trochę oliwą. Posypać z wierzchu serem, można przyprószyć dodatkowo oregano.

Zapiekać około 20 – 25 minut w 180 – 200 stopni, zżerać na gorąco.

• serek mozarella – 100/125g w postaci jednej dużej kuli lub małych kulek
• pomidory – kilka sztuk dużych do krojenia w plastry lub analogiczna objętościowo liczba malutkich “koktajlowych”
• czarne oliwki – z pestkami lub bez, 20-30 szt.
• liście świeżej bazylii
• olej z pestek dyni
• opcjonalnie: przyprawy wedle uznania (pieprz, zioła prowansalskie)

Kulę mozarelli odsączyć z zalewy i pokroić w plastry/paski lub wykorzystać gotowe kulki, jeśli taką mamy. Pomidory pokroić w plastry (jeśli duże) lub na połówki/ćwiartki (jeśli małe). Nie przejmować się naprzemiennym układaniem, tylko wymieszać ze sobą, dodając odsączone z ewentualnej zalewy czarne oliwki, posypać nieco rozdrobnionymi/poszatkowanymi liśćmi bazylii i polać kilkoma łyżkami oleju z pestek dyni (drogie cholerstwo jest, ale dobre). Doprawić do smaku świeżo zmielonym pieprzem, ew. suchymi ziółkami (np. prowansalskie, bazylia, tymianek).

Podawać natychmiast.

Sałatka caprese, polana olejem

Do wykonania 1 porcji (lub dwóch, zależy od apetytu) zostały użyte:

• makaron (np penne – jest wygodny w jedzeniu) – 1/3 opakowania
• cebula – 1 duża
• pieczarki – 5 niedużych
• jogurt naturalny (ze śmietaną byłoby zapewne łatwiej) – pół dużego opakowania, czyli około 25 dag
• przyprawa do potraw z ziemniaków “Kamis” – kilka łyżeczek
• ser żółty – 5 – 10 dag (niewiele, w każdym razie)
• olej słonecznikowy (pewnie z oliwą wyszłoby lepiej)

Cebulę pokroiłam na cienkie plastry i wrzuciłam na rozgrzany olej. Do tego dorzuciłam pokrojone następnie pieczarki. Smażyłam na dość dużym ogniu.

W międzyczasie wstawiłam makaron do gotowania (skończył sie gotować akurat jak sos był gotowy, czyli całość musiała trwać mniej więcej 15 minut).

Kiedy cebula i pieczarki były konkretnie przysmażone, posypałam je przyprawą do ziemniaków, drastycznie zmniejszyłam ogień, dodałam kawałek masła i przykryłam. Powinno się dusić aż będzie bardzo miękkie (parę minut, nie liczyłam).

Kiedy jest podduszone trzeba zdjąć z ognia i odczekać chwilę aż przestanie być bardzo gorące, inaczej jogurt się zwarzy; dodawać jogurt pomału, non stop mieszając. Teraz trzeba odłożyć sos na mały ogień i cały czas uważać żeby nie zagotować, a najlepiej cały czas mieszać. Na koniec utarłam jeszcze drobno żółty ser i dodałam do sosu, mieszając starannie.

Jeśli sos będzie za rzadki można dodać sera i jogurtu, jeśli za gęsty – odrobinę wody lub oliwy, ale uważać żeby nie przesadzić.

• mąka pszenna – pół kilo, czyli jakieś 2-2.5 szklanki
• drożdże – 40g, czyli 2/3 kostki
• woda, ciepła – 1 szklanka
• sól – płaska łyżeczka
• cukier – 1 łyżeczka lub mniej
• oliwa – 2 łyżki oliwy do ciasta, potem trochę do wysmarowania blachy i ciasta

Wychodzi z tego ciasta na dwa krążki ø30cm.

BTW – inny przepis zamieściła wcześniej Ula.

Drożdże rozprowadzić z cukrem i ciepłą wodą, wymieszać z ok. 4 łyżkami mąki, przykryć i odstawić na 15 minut aż wyrosną. Przydatny jest piekarnik z funkcją rośnięcia ciasta, który sobie leciutko przygrzewa na 40°C, a drożdze rosną, no… jak na drożdżach :) W końcu od tego właśnie są.

W międzyczasie przygotować blachę lub stolnicę do zagniatania ciasta – przesiać mąkę, dodać soli, uformować wulkanik, znaczy kopczyk z dziurką na górze. Wlać trochę wyrośniętych drożdży, zasypać mąką, zagnieść, dolać resztę, znowu zagnieść, dodać oliwę, ugniatać aż znikną grudki mąki, a ciasto zrobi się miękkie. W razie potrzeby podsypać mąką gdy za rzadkie, albo dodać odrobinkę wody, gdy zbyt twarde. Po czym nie zawadzi jeszcze trochę pougniatać. To lepszy trening nadgarstków niż wszystkie te powerballe. Ugniatanie jest dobre, więc jeszcze trochę pougniatać, po czym podzielić na 2 równej wielkości kule i zostawić na chwilę.

Teoretycznie, należy temu ciastu dać jeszcze wyrosnąć przez kolejne 15 minut (piekarnik na 40°C), ale jeśli od razu takie niewyrośnięte rozwalcujemy na blasze i zaczniemy okładać tym, czym zwykle okładamy pizzę, to wyjdzie nam tzw. “pizza na cienkim cieście”. Jak mu damy trochę wyrosnąć, to ciasto się zrobi bardziej puchate. Tak czy inaczej, obłożenie “farszem” zajmie przynajmniej z 5 minut, więc nie ma co się przejmować – i tak trochę sobie podrośnie :)

Anyways – ciasto, które uznajemy za wystarczająco wyrośnięte rozwalcowujemy na placek (w razie braku wałka właściwego rozgniatamy dłonią, rozciągamy palcyma, albo rozwałkowujemy puszką Reddsa, butelką szampana, albo czymkolwiiek walcowatym, co znajdziemy pod ręką). Wykładamy do formy wysmarowanej uprzednio oliwą, w razie potrzeby naciągamy, żeby się zawinęły brzegi (i “nadzienie” z placka nie wylewało), smarujemy całość oliwą (żeby się nie zrobiło zbyt wilgotne od sosu) i wylewamy oraz rozsmarowujemy sos. Dużo sosu. 1/3 słoika 500g sosu meksykańskiego (np. produkcji Kotlin lub Łowicz), jakiegoś dobrego sosu jak do makaronów/spaghetti, albo własnej produkcji sos z pomidorów, przecieru pomidorowego, pieprzu, czosnku i bazylii. Na sos sypiemy zwiórkowany ser lub ser w plastrach, na wierzch inne ulubione dodatki i jeszcze trochę sera. Przyprawy – oregano, bazylia i co kto lubi (ziarnka kolendry to jest to, co tygrysy lubią w pizzy najbardziej).

W trakcie dekorowania pizzy dodatkami nagrzewamy piekarnik do 200-220°C, po czym pieczemy pizzę przez 20-30 minut w temperaturze 210-220°C. Trochę dłużej, jeśli było dużo wilgotnych dodatków (np. szpinak, brokuły, karczochy itp.). Upieczoną przez chwilę bronimy przed czatującymi głodomorami, póki nieco nie ostygnie, bo w środku potrafi być jeszcze długo gorąca.

• pomidory dojrzałe
• ser żółty – w plasterkach; najlepiej jakiś typu szwajcarskiego, o dość wyraźnym smaku
• pesto zielone

Umyte pomidory drobno pokroić, ułożyć na naleśniuku, na wierzch położyć plasterek sera, posmarowany cienką warstwą pesto. Zawinąć naleśnik i zapiekać/obsmażać z dwóch stron przez parę minut.

• Makaron penne – pół opakowania
• Brokuły – pół główki
• Pomidory – 3 szt.
• Pesto zielone – 3 – 4 łyżki
• sól, pieprz, oliwa.

Brokuły i makaron ugotować al dente. Odcedzony makaron polać odrobiną oliwy i wymieszać żeby się nie sklejał. Dodać rozdrobnione brokuły i pomidory pokrojone w kostkę. Dodać pesto, doprawić, wymieszać i zeżreć; przypuszczalnie można przyprószyć parmezanem, ale nie próbowałam.

• biała cebula – 3 duże

• 4 łyżki oliwy extra vergine

• mleko – pół litra

• sól, pieprz

• dobry makaron w stosownej ilości

Cebule pokroić w talarki i dać na patelnię z 3 łyżkami oliwy, solą i niewielką ilością wody. Dusić pod przykryciem 10 minut, aż cebula będzie miękka i szklista. Zdjąć pokrywkę i lekko zrumienić. Dodać pozostałą łyżkę oliwy i mleko, dosolić jeśli trzeba, popieprzyć i gotować na wolnym ogniu 20 min. U mnie na kuchence elektrycznej trochę dłużej trwało, zanim sos uzyskał przyzwoitą konsystencję.

W tym czasie ugotować makaron al dente, odcedzić, przełożyć na patelnię, obsmażać 1-2 minuty na ostrym ogniu, dobrze wymieszać z sosem i podawać.

Potrzebne (proporcje na 4 osoby):

• Paczka spaghetti
• Duży pęczek szpinaku (kupuję pakowany w torby foliowe – wtedy cała torba)
• Cztery ząbki czosnku
• Kilka szalotek (może być zwykła cebulka albo biała część dymki)
• Osiem małych, bardzo dojrzałych pomidorów (mogą być cztery większe, ale chodzi o to, żeby było więcej miąższu niż pestek)
  • Spora garść czarnych oliwek
• Oliwa z oliwek
• Pół kubka śmietanki
• Pół pęczka bazylii
• Parmezan, pecorino lub inny twardy ser
• Świeżo mielony pieprz

Makaron gotować al dente w osolonej wodzie z odrobiną oliwy. W międzyczasie w dużym rondlu (albo w woku) rozgrzać łyżkę oliwy, wrzucić rozdrobniony czosnek i drobno pokrojone szalotki. Nie przypalić. Dorzucić opłukany szpinak. Mieszać. Gdy szpinak straci 80% objętości, dolać śmietankę, wrzucić pokrojone w sporą kostkę pomidory, dorzucić oliwki i porwaną ręcznie bazylię. Makaron mniej więcej wtedy powinien być już gotowy. Odcedzić go – pozostawiając na dnie łyżkę lub dwie wody z gotowania – i dorzucić do woka. Dobrze wymieszać. Podawać spaghetti posypane serem i świeżo zmielonym pieprzem oraz udekorowane bazylią.

1. mąka – 2 szklanki
2. woda – 3/4 szklanki
3. cukier – 1 łyżeczka
4. sól – 1 łyżeczka
5. drożdże – 2 – 3 dag
6. oliwa – 1 łyżka

Drożdże rozpuścić w wodzie z dodatkiem cukru. Wlać do mąki, dodać resztę, starannie wyrobić ciasto ręką. Odstawić do wyrośnięcia w ciepłe miejsce.

Gdy podwoi objętość – wałkować.