• mrożone krewetki – paczka 300g
• pieczarki – około 100g
• papryka – mniej więcej 0.5 (ja użyłam czerwonej, ale żółta lub zielona pewnie też będzie pasować)
• czosnek – dużo (użyłam chyba z pół główki plus jeszcze dosypałam czosnku w proszku)
• olej słonecznikowy do smażenia (może być jakiś inny roślinny)
• jogurt naturalny – 3-4 łyżki
• sok z połówki cytryny (niedużej)
• pieprz, sól, pietruszka suszona

Krewetki rozmrozić. Można w mikrofalówce jeśli się ma, ale też w kąpieli wodnej lub zostawić na dobę w lodówce w pojemniku. Mrożone krewetki są najczęściej już obgotowane. Jeśli używa się świeżych, prawdopodobnie trzeba będzie albo je lekko obgotować, albo smażyć dłużej.

W głębokiej patelni zagrzać olej [1].  Na bardzo gorący wrzucić czosnek posiekany na plasterki (nie muszą być bardzo cienkie). Powinien się podsmażyć i zmięknąć, ale nie bardzo zbrązowieć (tylko trochę). Do podsmażonego czosnku  dorzucamy rozmrożone krewetki, niech się smażą aż, za przeproszeniem, popuszczą.

Paprykę i pieczarki pokroić w nieduże kawałki (tak żeby się szybko podsmażyły – pieczarki się robią szybciej, więc można dać trochę większe kawałki). Kiedy widzimy że krewetki juz trochę pływają w sosie własnym, dorzucić pieczarki i paprykę. Wtedy można zacząć przyprawiać: pieprz i sól do smaku (ja daję mało soli i dużo pieprzu), trochę suszonej pietruszki. Można dosypać jeszcze czosnku w proszku. Co chwilę mieszać smażeninę, żeby wszystko dokładnie przeniknęło wszystkim innym i żeby nie przywarło. Nie jest konieczna duża ilość tłuszczu, chyba że patelnia nie jest teflonowa.

Kiedy większość tego sosu własnego z pieczarek, papryki i krewetek wyparuje i widać że na brzegach zaczyna się karmelizować przy kontakcie z powierzchnią patelni, należy wlać sok z cytryny, zamieszać i zdjąć całość z ognia. Po kilku minutach jak odrobinę przestygnie, wmieszać w to jogurt. Podawać od razu, nakładając do miseczek na ryż lub makaron.

[1] W międzyczasie można nastawić wodę na ryż/makaron (chyba że chcemy gotować ryż brązowy, wtedy zaczynamy go gotować na jakieś pół godziny przed smażeniem krewetek).

Bardzo dobre danie imprezowe, ale nie tylko. I proste do zrobienia. Potrzebne są:

• tortille – w zupełności wystarczą gotowe ze sklepu. Im większe, tym lepsze (np. średnicy 30 cm :) )

oraz dodatki – wedle uznania, na przykład:

• łosoś
• pasta rybna
• pasta serowa
• serek wiejski lub serek typu feta, mozarella albo jeszcze inny, raczej biały niż żółty
• oliwki
• świeża bazylia lub inne zioła
• kapusta pekińska, sałata albo inna zielenina

Przygotować jedno lub dwa różne wypełnienia w formie pasty. Np. do rozkruszyć dobrze biały serek lub serek caprese, dodać 1-2 łyżki majonezu lub jogurtu naturalnego i dobrze wymieszać, rozgniatając. Albo wziąć gotową pastę rybną (lub samemu zrobić rozgniatając rybki, majonez lub pesto pomidorowe — dla zabarwienia można dodać przecieru pomidorowego). Twardą zieleninę, jak np, kapusta pekińska, ogórki itp. pokroić w cienkie paski. Sałatę porwać na mniejsze kawałki.

Tortillę włożyć na 15-20 sekund do mikrofalówki, żeby zrobiła się miękka. Po wyjęciu – rozsmarować na niej cienką warstwę pasty, rozłożyć inne składniki — np. łososia albo plasterki salami (raczej nie oba naraz :) ) Dodać zielonego (kapustę, sałatę, świeże listki bazylii), Twardą zieleninę rozkładać w jednym kierunku, żeby łatwiej było potem zwijać.

Jak już uznamy, że wystarczająco dużo wszystkiego dorzuciliśmy, podwinąć lekko 2 strony tortilli (tak z 2-3cm) po czym zwinąć całość w rulonik (podwinięte brzegi powinny wylądować na jego końcach). Tortilla podczas zawijania powinna być cały czas miękka, a podczas zwijania trzeba od czasu do czasu dociskać całość, żeby w środku zawijać pastę, a nie powietrze, ale i nie za mocno, żeby nie wycisnąć zawartości ze środka na zewnątrz :) . Jak się końcówka nie będzie sama chciała lepić i trzymać, to nie szkodzi – po zwinięciu odpowiednio położyć na talerzu, niech grawitacja zrobi za nas resztę. Wziąć kolejną tortillę, czynności powtarzać, aż liczba przygotowanych ruloników nas usatysfakcjonuje.

Przykryć czymś wszystkie (folia alu, folia spożywcza, drugi talerz), żeby nie wyschły, po czym włożyć wszystkie do lodówki na jakieś 30-40 minut. Przygotować ostry nóż – najlepiej bez ząbków, po czym pociąć je w plasterki grubości 1.5-2cm. Rozłożyć na talerzu, podawać, brać palcami i się zajadać.

W roladkach na zdjęciach powyżej udział wzięły:

• pasta rybna, łosoś, sałata lodowa, serek wiejski
• plastry salami, plastry sera żółtego, sałata lodowa, oliwki, pasta z sera caprese z czarnymi oliwkami i łyżką majonezu
• pasta z sera caprese, czarnych oliwek i łyżki majonezu, łosoś, bazylia
• plasterki sera caprese, łosoś sałatkowy, zblanszowane brokuły

Składniki na 2 osoby:

• pieczarki – sześć średnich;
• kurczak – dwa kawałki (dwie dolne ćwiartki albo dwie piersi, można też mieszać);
• przyprawy do kurczaka wedle smaku.

Kurczaka natrzeć wybranymi przyprawami i odstawić żeby złapał smak (na godzinę-dwie, jak ktoś ma czas to oczywiście można dłużej).

Nagrzać piekarnik do 200°C, pieczarki obrać i pokroić w grube plastry. Jeśli  kurczaka przyprawiliśmy łagodnie to do pieczarek dodać soli, ew. trochę jarzynki czy innej vegety. Pokrojone pieczarki wsypać na dno naczynia żaroodpornego, rozłożyc równomiernie.

Jeśli lubimy chrupiacą skórkę to może obsmażyć kurczaka krótko na mocno rozgrzanym oleju, ale nie jest to konieczne. Obsmażonego (lub nie) kurczaka ułożyć na pieczarkach, naczynie przykryć i wstawić do nagrzanego piekarnika na 30-40 minut (różnie w zależności od kalibru kurczaka). Gdy miękki (sprawdzać widelcem) wyjąć i jeść.

Zalety:

• W przypadku kryzysowym „nie mam pomysłu na surówkę” mogą ją zastąpić pieczarki;
• Dodatek węglowodanowy dla wymagających takowego może być dość dowolny – jadłam już z ryżem, makaronem i ziemniakami. Może tylko frytki niezbyt pasują, bo częścią uroku takiego kurczaka jest zebrany na dnie sos;
• Dzięki warstwie pieczarek upieczonego kurczaka nie trzeba siłą odrywać od naczynia, które jest potem o wiele łatwiejsze do domycia. Dość istotne dla niemających zmywarki.

Smacznego.

• kostki rosołowe warzywno-mięsne – kilka (Kapitan Obwieś radzi: jak ktoś chce wege to niech doda same warzywne)
• fasolka szparagowa – pół paczki
• szpinak – mniej więcej garść, bo tyle miałam
• brokuły – pół paczki
• brukselka – pół paczki
• czosnek – 8 ząbków pokrojonych w plasterki
• ziele angielskie – kilka kulek
• pieprz
• bazylia
• trochę oliwy.

Ugotowawszy zmiksowałam. Niestety kostki rosołowe, którymi dysponowałam były całkiem beznadziejne – dużo soli a mało właściwego smaku, więc wyszła mi z tego nieapetycznie wyglądająca, za słona zielona papka bez krzty charakteru. Zamiast się poddać i wylać dzieło, za radą koleżanki poczekałam aż się przegryzą warzywa z czosnkiem/będę mieć jakiś pomysł.

Na drugi dzień zrobiłam inwentaryzację zawartości lodówki i do garnka dodałam:

• jakieś pół litra wody
• ser kozi pleśniowy – niecałe opakowanie
• cheddar – pół kostki, utartej grubo
• krojone pomidory z czosnkiem w puszce – 1 puszka
• czosnek w proszku – kilka łyżeczek
• oliwa – kilka łyżek
• pieprz – trochę

Potrzebne są:

• pomarańcze – kilka sztuk z grubą skórką

Pomarańcze zjeść, zostawiając skórkę. Można pokroić na mniejsze części, ale niekoniecznie. Skórki można zbierać przez kilka dni, trzymając je zamknięte w woreczku w lodówce, co by nie obeschły i dopiero wszystkie razem zacząć przetwarzać. Skórki zalać dużą ilością wody i zostawić do wymoczenia na minimum 24h, a lepiej na 2-3 dni, zmieniając całkowicie wodę przynajmniej 1-2 razy. Gdy uznamy, że już się dostatecznie wymoczyły z wszelkich chemikaliów, którymi były naszprycowane, odlewamy i odciskamy, po czym przystępujemy do drugiego etapu, który zajmie około godziny, a w którym potrzebne będą:

• odciśnięte i wymoczone skórki z kilku pomarańczy
• cukier – szklanka
• woda – szklanka

Przepisy sieciowe każą odkrawać białe albedo z wnętrza skórki, ale IMHO bez odkrawania, z grubym miąższem lepsze :)
Cukier zalać wodą w niezbyt szerokim garnku i rozpuścić podgrzewając. Wrzucić skórki i gotować przez około godzinę, od czasu do czasu mieszając i dociskając wystające skórki, żeby były zanurzone w gęstniejącym syropie (Dlatego lepiej w garnku niż na patelni). Skórki powinny się zeszklić, zarówno białe jak i pomarańczowe powinny się stać lekko przezroczyste.

skórka pomarańczowa

Gdy już się wystarczająco zagęści, wyciągnąć (odłowić) skórki i zostawić do wyschnięcia na papierze lub ruszcie do odciekania ciasteczek (30-60′). Gdy wystygną, pokroić w paski lub kostkę. Te krojone w kostkę zamknąć w słoiczkach – pozostaną miękkie, choć zbyt długo się ich w takiej postaci też nie da przechowywać, bo kwaśnieją (po kilkunastu dniach). Krojone w paseczki można zostawić do dalszego wyschnięcia na kilka dni, albo obsypać cukrem-pudrem i wstawić na kilkanaście minut do piekarnika nastawionego na 80°C.

W pozostałej resztce syropu można wybełtać i chwilę pogotować migdały albo orzechy laskowe.

Nadają się oczywiście do ciast, do herbaty, a nawet (w paskach) jako słodkości do zażerania się. Jeszcze lepsze pewnie obtoczone czekoladą, ale tego jeszcze nie próbowałem :)

Składniki na jakieś 4 porcje:

- indyk – ok. 0.75 kg
- jabłka, np. szara reneta – ok. 3-4 szt. (nadwyżki zostaną zjedzone)
- majeranek
- oliwa
- sól

Kawałek indyka opłukać, natrzeć niewielką ilością oliwy, posypać z obu stron dość obficie majerankiem i ostrożnie solą, ułożyć w naczyniu żaroodpornym. Jabłka obrać, pokroić na połówki lub ćwiartki, wydrążyć z gniazd nasiennych i ułożyć na indyku tak, aby zajęły prawie całą dostępną powierzchnię. Podczas pieczenia jabłka się rozpadną i przykryją całe mięso, dzięki czemu nie będzie suche – zwłaszcza pierś. Przykryć i piec jakieś 40-60 min w temp. około 200 C, sprawdzając widelcem, czy już jest miękkie. Pod koniec zdjąć pokrywkę i piec jakiś czas (10-15 minut) bez przykrycia. Kroić na grube plastry i wcinać ze smakiem do ulubionej jarzynki. Bardzo dobre następnego dnia na zimno lub na ciepło.

• nieduży bakłażan – 2 szt.
• pomidory w puszce – 1 puszka
• oliwa
• czosnek – minimum 2-3 ząbki
• sól, pieprz
• tarty parmezan

Bakłażana należy pokroić w plasterki (w  poprzek), osolić i zostawić na 30-60 minut aż puści trochę wody (wtedy nie będzie gorzki i gąbczasty w konsystencji). Następnie odsączyć (ja go jeszcze dodatkowo płuczę).

W głębokiej patelni rozgrzać oliwę i wrzucać bakłażana na taką maksymalnie gorącą. Musi się dokładnie usmażyć, więc potrwa to z 20 minut. Często będzie tak, że część będzie już miękka i zrumieniona, a część surowa, wtedy te gotowe odkładam do miski obok (nie wyżerać, bo zabraknie!). W razie konieczności dolewać oliwy. W międzyczasie zagotować wodę na makaron tak żeby wrzucać go do garnka w momencie jak bakłażan będzie gotów (inaczej sos wystygnie zanim makaron się ugotuje). Ja używam makaronu penne (razowego lub z pszenicy durum), ale zachęcam do eksperymentowania.

W czasie kiedy gotuje się makaron, należy pokroić czosnek na plasterki (można zmiażdżyć, ale plasterki dają lepszy efekt)  i zrumienić na oliwie. Na ten zrumieniony czosnek wylać puszkę pomidorów, zamieszać, poczekać aż się zagotują i dorzucić do nich bakłażana, niech się to parę minut pogotuje na niedużym ogniu. Tak naprawdę wystarczy tyle gotowania ile zabierze makaronowi dogotowanie się do stanu al dente. Doprawić solą i pieprzem (można czosnkiem w proszku).

Na talerzu obficie posypać parmezanem (chyba że ktoś jest weganinem). Szamać ze smakiem.

Oto przepis na nakarmienie czterech osób.  Potrzebne składniki:

• pierś kurczaka, około 500g
• czosnek, 6 dużych ząbków
• cebula, 2 sztuki
• papryka czerwona, 1 sztuka
• papryka zielona, 1 sztuka
• papryka żółta, 1 sztuka
• sos sojowy, 5 łyżek
• mąka do obtoczenia mięsa
• olej (najlepiej arachidowy) do smażenia.

Ząbki czosnku obieramy, wyciskamy wyciskarką do miseczki i mieszamy z sosem sojowym.  Do tak powstałej marynaty wrzucamy pokrojoną w kostkę (dość dużą) mięso, starannie mieszamy i odstawiamy.  Kroimy w paski cebulę i paprykę.  Po jakimś kwadransie (do pół godziny) obtaczamy mięso w mące i natychmiast smażymy na rozgrzanym oleju (niedużo, 2 łyżki) w woku lub też na dużej patelni.  Jeśli całość mięsa nie mieści się nam w jednym rzucie w naczyniu do smażenia, należy mięso smażyć partiami –  krótko, dwie-trzy minuty, powinno nabrać ładnego złotego koloru.  Usmażone mięso ściągamy z woka bądź patelni na talerz, do woka/patelni wrzucamy cebulę, smażymy 2 minuty (cebula powinna stać się przezroczysta i miejscami przyrumieniona), dorzucamy paprykę, smażymy jeszcze minutę-dwie, wrzucamy z powrotem mięso i podajemy z ryżem lub smażonym chińskim makaronem z kiełkami soi.  Nie zaszkodzi też kieliszek dobrze schłodzonego Chardonnay czy innego białego wina (na przykład nasz lokalny Chasselas na hadronach, znaczy, Chasselas de Geneve też daje radę ;-)).  Zdjęcia niestety nie będzie, bo zeżarliśmy wszystko, zanim zdążyłam pomyśleć o sfotografowaniu, ale może następnym razem ;-)

• kurza pierś – 4 – 5 małych (albo 3 – 4 duże)
• pieczarki – około 8 sztuk
• cebula – 1 – 2 małe (lub 1 duża)
• orzeszki piniowe – garstka
• śmietana – kilka łyżek (ja chyba dałam około 4, bo tyle miałam, ale więcej będzie lepiej)
• tłuszcz do smażenia – najlepiej olej, ja użyłam oliwy z oliwek
• przyprawy: kmin rzymski (kumin) mielony, kurkuma, kolendra mielona, chilli, sól, pieprz, czosnek (może być w proszku),  (po ok. 1 łyzeczki każdego, oprócz chilli, którego mniej, bo wyjdzie za ostro, chyba że kto lubi)

Kurczaka pokroić w paski i wrzucić na bardzo rozgrzany tłuszcz, zostawić aż całość się zetnie. Wtedy dodać pokrojoną cebulę. Ma się zeszklić a nie spalić. Dopiero po cebuli dawać pokrojone pieczarki (bo robią się krótko), śmietanę i przyprawy. Wymieszać starannie. Pogotować paręnaście minut na wolnym ogniu aż wszystko będzie miękkie a kurczak puści trochę wody i zrobi się fajny sos.

Szamać z ryżem (niezgodnie z dietą MM) lub samo.

• sałata dowolna (nawet taka całkiem zwykła – dodatki zabijają goryczkę) – około pół główki
• olej z orzechów włoskich – 1 łyżka
• ocet balsamiczny – 1 łyżka
• sól i pieprz do smaku (opcjonalnie)

Sałatę umyć, osuszyć i podrzeć, dodać olej i ocet, przyprawić, odstawić na chwilę, szamać. Można dodać jakieś inne warzywa (np ogórek albo kiełki), ale o niezbyt wyrazistym smaku, ponieważ olej z orzechów jest sam w sobie dość intensywny.