• kurza pierś – 4 – 5 małych (albo 3 – 4 duże)
• pieczarki – około 8 sztuk
• cebula – 1 – 2 małe (lub 1 duża)
• orzeszki piniowe – garstka
• śmietana – kilka łyżek (ja chyba dałam około 4, bo tyle miałam, ale więcej będzie lepiej)
• tłuszcz do smażenia – najlepiej olej, ja użyłam oliwy z oliwek
• przyprawy: kmin rzymski (kumin) mielony, kurkuma, kolendra mielona, chilli, sól, pieprz, czosnek (może być w proszku),  (po ok. 1 łyzeczki każdego, oprócz chilli, którego mniej, bo wyjdzie za ostro, chyba że kto lubi)

Kurczaka pokroić w paski i wrzucić na bardzo rozgrzany tłuszcz, zostawić aż całość się zetnie. Wtedy dodać pokrojoną cebulę. Ma się zeszklić a nie spalić. Dopiero po cebuli dawać pokrojone pieczarki (bo robią się krótko), śmietanę i przyprawy. Wymieszać starannie. Pogotować paręnaście minut na wolnym ogniu aż wszystko będzie miękkie a kurczak puści trochę wody i zrobi się fajny sos.

Szamać z ryżem (niezgodnie z dietą MM) lub samo.

• sałata dowolna (nawet taka całkiem zwykła – dodatki zabijają goryczkę) – około pół główki
• olej z orzechów włoskich – 1 łyżka
• ocet balsamiczny – 1 łyżka
• sól i pieprz do smaku (opcjonalnie)

Sałatę umyć, osuszyć i podrzeć, dodać olej i ocet, przyprawić, odstawić na chwilę, szamać. Można dodać jakieś inne warzywa (np ogórek albo kiełki), ale o niezbyt wyrazistym smaku, ponieważ olej z orzechów jest sam w sobie dość intensywny.

• cukinia – 2 nieduże
• pomidory – 1 puszka, najlepiej posiekanych
• cebula – 1 duża
• ser z niebieską pleśnią (lazur/rokpol) – ok. 10 dag, ale może być więcej
• czosnek, sól i pieprz – do smaku
• tłuszcz do smażenia – w moim wypadku tym razem olej z pestek winogron.

Cebulę posiekać i podsmażyć na miękko na tłuszczu. Dorzucić pokrojone drobno cukinie, posypać dowolną ilością czosnku. Smażyć na niedużym ogniu aż będzie miękka. Dopiero wtedy dodać pomidory i pokrojony ser, zmieszać. Doprawić do smaku (powinna przeważać nuta serowo-czosnkowa). Gotować jeszcze parę minut aż się zrobi coś w rodzaju jednolitej paciaji z wystającymi kawałeczkami cukinii.

Nie wiem do jakiego makaronu pasowałoby najbardziej; użyłam muszelek, bo akurat miałam. Sugestie i komentarze mile widziane.

• ugotowany brokuł – 1 szt
• pomidory – 2szt (lub 1 duży)
• ser typu feta (może być też salakis albo patros, będą mniej słone) — 0.5 – 1 kostka
• kiełki (używam mieszanki lucerna + cieciorka + soczewica) – mniej więcej pół szklanki
• sos vinaigrette

Brokuły (powinny być ostudzone) pokroić dość drobno. Pomidory można grubiej (ja zawsze kroję na takie półplasterki). Składniki zmieszać, zalać sosem, wymieszać dokładnie, odstawić na chwilę, wszamać.

• brokuły, minimum 1/2 kg (mogą być mrożone)
• czosnek, 2-3 główki (tak, główki, to nie jest pomyłka)
• cebula, 2 duże lub trzy małe
• sól i pieprz
• opcjonalnie:  grzanki czosnkowe i/lub gęsta śmietana.

Brokuły dzielimy na różyczki (im więcej różyczek, tym lepiej, ‘noga’ często bywa włóknista), myjemy i wrzucamy do gara (garnek, w którym tę zupę robię, ma 2.5 litra pojemności, więc minimum taki).  Obieramy z łupin cebulę, płuczemy i kroimy na ćwiartki, wrzucamy do gara.  Pracowicie obdłubujemy ząbki czosnku z łupinek, również płuczemy i dorzucamy do kotła.  Zalewamy zimną wodą (tak, by wszystko przykryła) i gotujemy wszystko do miękkości — nie powinno to zabrać więcej niż pół godziny.  Ponieważ zupa będzie potem zmiksowana, warto wyłowić wcześniej parę małych różyczek brokułów i zostawić do udekorowania talerza.  (po jakichś dziesięciu minutach, bo później brokuły się rozgotują na amen).

Gdy warzywa są już miękkie, miksujemy zupę na gładki krem.  Gdy jest za gęsta, należy ją rozrzedzić przegotowaną wodą.  Doprawiamy solą i świeżo mielonym pieprzem do smaku.  Rozlewamy na talerze, dekorujemy odłożonymi wcześniej różyczkami brokułów i podajemy.  Można na każdym talerzu zrobić ozdobny kleks ze śmietany, lub posypać grzankami czosnkowymi, jeśli ktoś lubi.  Pycha!

Porcja na 2 – 4 osoby.

• bakłażan  – 1szt
• cukinia – 1szt, ale naprawdę nieduża, mniej więcej wielkości bakłażana
• cebula – 2szt
• pomidory – 1 puszka
• brokuły – 1/2 główki
• jogurt naturalny – 1/2 dużego opakowania (około 1/4 litra)
• czosnek – kilka ząbków
• estragon – 3 łyżeczki
• kolendra – 3 łyżeczki
• pieprz cayenne – dowolna ilość w zależności od tolerancji na ostre
• sól, pieprz czarny
• olej roślinny do smażenia (może być słonecznikowy, albo oliwa)

Bakłażana należy pociąć na nieduże kawałki (np na ćwierć wzdłuż i potem na plasterki), posolić i zostawić na niecałą godzinę, aż, za przeproszeniem, popuści. Jeśli tego nie zrobimy, będzie gorzkawy i gumiasty.

W międzyczasie można pokroić cebulę i zeszklić na oleju (w woku lub głębokiej patelni, później będziemy tam dodawać resztę składników), dodać pokrojoną cukinię, brokuły, czosnek (zmiażdżony lub w plasterkach), podsmażyć trochę i zmniejszyć gaz pod patelnią. Odtąd wszystko będzie się gotować na wolnym ogniu, ale niedużym.

Kiedy bakłażan już będzie gotów (jeśli wypuścił trochę wody i jest miękki, to wiemy, że już jest dobry), można go dodać. Zalać pomidorami z puszki. Przyprawić. Gotować aż bakłażan będzie miękki i prawie rozłażący się.

Teraz należy całość trochę ostudzić, żeby się jogurt nie zwarzył. Wmieszać ostrożnie jogurt w zawartość patelni i gotować wszystko razem jeszcze tak z 10 minut, mieszając co chwilę.

Można jeść samo, ale pasuje również jako sos do ryżu.

• wołowina pokrojona na gulasz – 1kg
• cebula – 1 – 2 szt.
• musztarda – twoja ulubiona
• grzyby leśne (garść suszonych) / papryka świeża (1 – 2 szt., pokrojona) – albo jedno albo drugie, nie oba naraz.
• sól, pieprz
• olej do smażenia
• cukier – 1, 2 łyżki

opcjonalnie:

• marchewka – 2 – 3szt, pokrojone w słupki
• chleb, najlepiej razowy – 1, 2 kromki
• jeśli się robi wersję z papryką, to można dać ze dwie ostre świeże papryczki, o ile ktoś lubi ostre.

Mięso należy opłukać i starannie utytłać w musztardzie i tak zostawić co najmniej na noc, a najlepiej dobę lub dłużej, w lodówce.

Na drugi dzień, cebulę zeszklić na oleju, przełożyć do gara.

Podsmażyć mięso, aż będzie ścięte z wierzchu, przełożyć do gara.

Dodać suszone grzyby lub warzywa, dolać do gara odrobinę wody (tak na dnie), przyprawić (sól i pieprz) i dusić pod przykryciem na bardzo małym ogniu, mieszając raz na jakiś czas, aż będzie miękkie (potrafi i z półtorej godziny).

Na końcu sprawdzić, czy sos nie jest za rzadki (jego konsystencja zależy od ilości cebuli i wody dolanej uprzednio), wtedy zagęścić go pokruszoną kromką chleba (można dać łyżkę mąki, najlepiej żytniej), oraz wsypać łyżkę cukru, wymieszać i sprawdzić smak, jeśli nadal jest kwaśnawe to dodać jeszcze jedną.

Żeby potrawa była zgodna z dietami South Beach i Montignaca, zamiast cukru należy dać fruktozę (tylko że dużo mniej), nie dawać marchewki i najlepiej nie zagęszczać chlebem.

• cukinia – dwie małe sztuki
• mielone mięso (dowolne, ja użyłam wieprzowego) – 40dag
• cebula – od dwóch wzwyż
• czosnek – 2, 3 ząbki
• sól, pieprz, oliwa
• mąka (może być razowa ) – 1 łyżka
• ser pleśniowy – kilka dag

Cebulę należy posiekać i zeszklić aż będzie miękka. Do tego dodać mięso i pokrojoną na kawałki cukinię. Przyprawić, dolać odrobinę wody dusić dobre 40 minut, aż wszystko będzie miękkie i się rozpaprze. Dodać ser pokrojony w kawałki, dusić jeszcze póki się nie rozpuści. Zagęścić łyżką mąki (może być razowa) albo nie zagęszczać jeśli ma być zgodne z dietami SB/Montignac. Ma mieć konsystencję półpłynną.

Można jeść luzem albo wykorzystać jako sos do ryżu, makaronu itd. Uwaga, sycące.

• łosoś surowy – mogą być filety, mogą całe dzwonka
• oliwa – kilka łyżek
• bazylia suszona – dwie łyżeczki
• czosnek – kilka ząbków
• parmezan
• cytryna
• jakieś obgotowane z lekka warzywo, mogą być brokuły w kawałkach
• sól, pieprz

Łososia płuczemy i umieszczamy na blasze do pieczenia. Z oliwy, bazylii, zmiażdżonego czosnku i pieprzu robimy sos. Łososia posypujemy delikatnie solą z obu stron, po czym smarujemy zalewą oliwną, również z obu stron. Obok, na blasze, kładziemy obgotowane warzywa i skrapiamy całość resztą sosu. Posypujemy utartym parmezanem.

Zapiekamy w ok. 180 stopniach przez 15 – 20 minut. Przed pożarciem rybę należy pokropić sokiem z cytryny.

• jaja na twardo – 10 szt obleci
• chrzan utarty – zależy od gustu; może być chrzan ze słoiczka
• ocet
• olej roślinny bezsmakowy (może być słonecznikowy lub z pestek winogron)
• sól i cukier do przyprawienia

Jaja na twardo obieramy i oddzielamy żółtka od białek. Ucierać żółtka razem z olejem, solą i cukrem (i octem, jeśli się ma chrzan zwyczajny utarty, a nie taki ze słoiczka, w którym już ocet jest) mikserem ze specjalną końcówką do ucierania albo też tradycyjnie tłuczkiem w makutrze, na dość pulchną papkę. Kawałek żółtka można dać kotu zanim się przyprawi i jeśli kot sobie zażyczy.

Następnie należy białka zemleć albo pokroić bardzo drobno, zmieszać z utartą masą. Na koniec dać chrzan w ilości zależnej od gustu i tolerancji (jeśli się ma taki w słoiczku to wtedy dopiero regulować kwaśność octem na smak).

W zamkniętym słoiku przetrzyma to w lodówce kilka dni, ale przypuszczam, że nie zdąży.