Bardzo dobre danie imprezowe, ale nie tylko. I proste do zrobienia. Potrzebne są:

• tortille – w zupełności wystarczą gotowe ze sklepu. Im większe, tym lepsze (np. średnicy 30 cm :) )

oraz dodatki – wedle uznania, na przykład:

• łosoś
• pasta rybna
• pasta serowa
• serek wiejski lub serek typu feta, mozarella albo jeszcze inny, raczej biały niż żółty
• oliwki
• świeża bazylia lub inne zioła
• kapusta pekińska, sałata albo inna zielenina

Przygotować jedno lub dwa różne wypełnienia w formie pasty. Np. do rozkruszyć dobrze biały serek lub serek caprese, dodać 1-2 łyżki majonezu lub jogurtu naturalnego i dobrze wymieszać, rozgniatając. Albo wziąć gotową pastę rybną (lub samemu zrobić rozgniatając rybki, majonez lub pesto pomidorowe — dla zabarwienia można dodać przecieru pomidorowego). Twardą zieleninę, jak np, kapusta pekińska, ogórki itp. pokroić w cienkie paski. Sałatę porwać na mniejsze kawałki.

Tortillę włożyć na 15-20 sekund do mikrofalówki, żeby zrobiła się miękka. Po wyjęciu – rozsmarować na niej cienką warstwę pasty, rozłożyć inne składniki — np. łososia albo plasterki salami (raczej nie oba naraz :) ) Dodać zielonego (kapustę, sałatę, świeże listki bazylii), Twardą zieleninę rozkładać w jednym kierunku, żeby łatwiej było potem zwijać.

Jak już uznamy, że wystarczająco dużo wszystkiego dorzuciliśmy, podwinąć lekko 2 strony tortilli (tak z 2-3cm) po czym zwinąć całość w rulonik (podwinięte brzegi powinny wylądować na jego końcach). Tortilla podczas zawijania powinna być cały czas miękka, a podczas zwijania trzeba od czasu do czasu dociskać całość, żeby w środku zawijać pastę, a nie powietrze, ale i nie za mocno, żeby nie wycisnąć zawartości ze środka na zewnątrz :) . Jak się końcówka nie będzie sama chciała lepić i trzymać, to nie szkodzi – po zwinięciu odpowiednio położyć na talerzu, niech grawitacja zrobi za nas resztę. Wziąć kolejną tortillę, czynności powtarzać, aż liczba przygotowanych ruloników nas usatysfakcjonuje.

Przykryć czymś wszystkie (folia alu, folia spożywcza, drugi talerz), żeby nie wyschły, po czym włożyć wszystkie do lodówki na jakieś 30-40 minut. Przygotować ostry nóż – najlepiej bez ząbków, po czym pociąć je w plasterki grubości 1.5-2cm. Rozłożyć na talerzu, podawać, brać palcami i się zajadać.

W roladkach na zdjęciach powyżej udział wzięły:

• pasta rybna, łosoś, sałata lodowa, serek wiejski
• plastry salami, plastry sera żółtego, sałata lodowa, oliwki, pasta z sera caprese z czarnymi oliwkami i łyżką majonezu
• pasta z sera caprese, czarnych oliwek i łyżki majonezu, łosoś, bazylia
• plasterki sera caprese, łosoś sałatkowy, zblanszowane brokuły

• makaron penne – 1/4 kg
• czarne oliwki – około szklanki (przypuszczam, że zielone też będą ok)
• tuńczyk w sosie własnym, w dużych kawałkach – 1 puszka
• cebula – 1 mała (może być czerwona)
• pomidory – 1 świeży i 1 puszka pokrojonych w soku pomidorowym
• oliwa – dużo :>
• czosnek – 2 ząbki (może być więcej, jak kto lubi)
• ser żółty – sporo, conajmniej szklanka utartego
• przyprawy: sól, pieprz, oregano, bazylia

Makaron ugotować. W międzyczasie pokroić oliwki na pół, pomidora na plasterki, cebulę na cienkie talarki, utrzeć ser, zmiażdżyć czosnek itd.

Do pomidorów w puszce dodać czosnek i przyprawy, trochę oliwy i zmieszać.

Ugotowany i odsączony makaron przełożyć na naczynie do zapiekania (blacha, szkło hartowane, whatever), wysmarowane uprzednio oliwą. Położyć na nim pozostałe składniki: tuńczyka, plasterki pomidora i cebuli, pokrojone oliwki itd. Na wierzch równomiernie nałożyć sos pomidorowy z przyprawami, opcjonalnie polać jeszcze trochę oliwą. Posypać z wierzchu serem, można przyprószyć dodatkowo oregano.

Zapiekać około 20 – 25 minut w 180 – 200 stopni, zżerać na gorąco.

• serek mozarella – 100/125g w postaci jednej dużej kuli lub małych kulek
• pomidory – kilka sztuk dużych do krojenia w plastry lub analogiczna objętościowo liczba malutkich “koktajlowych”
• czarne oliwki – z pestkami lub bez, 20-30 szt.
• liście świeżej bazylii
• olej z pestek dyni
• opcjonalnie: przyprawy wedle uznania (pieprz, zioła prowansalskie)

Kulę mozarelli odsączyć z zalewy i pokroić w plastry/paski lub wykorzystać gotowe kulki, jeśli taką mamy. Pomidory pokroić w plastry (jeśli duże) lub na połówki/ćwiartki (jeśli małe). Nie przejmować się naprzemiennym układaniem, tylko wymieszać ze sobą, dodając odsączone z ewentualnej zalewy czarne oliwki, posypać nieco rozdrobnionymi/poszatkowanymi liśćmi bazylii i polać kilkoma łyżkami oleju z pestek dyni (drogie cholerstwo jest, ale dobre). Doprawić do smaku świeżo zmielonym pieprzem, ew. suchymi ziółkami (np. prowansalskie, bazylia, tymianek).

Podawać natychmiast.

Sałatka caprese, polana olejem

• oliwki – tak z pół słoiczka 300g albo i cały
• serek topiony lub serek do smarowania (blue camembert)
• korniszony – ze 2-3 małe sztuki
• świeże oregano, bazylia lub inne przyprawy

Oliwki przepuścić przez maszynkę do mięsa albo praskę do czosnku. Korniszony pokroić w bardzo bardzo drobną kosteczkę (w zasadzie to pokroić, potem posiekać). Przemielone oliwki rozgnieść widelcem, dodając topiony serek i przyprawy, a na koniec korniszony i dobrze wszystko wymieszać. Smarować tym kanapki, tosty lub co kto lubi.

Smak ma dość intensywny – jeśli za bardzo, to można “rozwodnić” dodając także zmielone lub pokrojone w drobną kosteczkę jajko ugotowane wcześniej na twardo.

• Serek “Bleu President do smarowania” 125g, albo dowolny inny serek topiony, możliwie rzadki/płynny, bez żadnych dodatków smakowych
• serek pleśniowy niebieski, taki jak Bleu d’auvergne, Fourme d’ambert, Lazur, itp. – 200-300g

Serek pleśniowy umieszczamy w salaterce lub miseczce i rozgniatamy dobrze widelcem. Dodajemy stopniowo sera topionego i dalej rozgniatamy, aż całość uzyska jednolitą konsystencję. Jeśli serek pleśniowy zamrażaliśmy wcześniej, to najlepiej zetrzeć go na grubej tarce w stanie zamrożonym.

Można konsumować od razu, ale lepiej wstawić do lodówki i poczekać. Najlepszy robi się po 2-3 dniach. Idealny do smarowania kanapek – sam, albo z kawałeczkami wędzonego łososia, oliwkami, listkami świeżej bazylii, itp.

• mąka pszenna – pół kilo, czyli jakieś 2-2.5 szklanki
• drożdże – 40g, czyli 2/3 kostki
• woda, ciepła – 1 szklanka
• sól – płaska łyżeczka
• cukier – 1 łyżeczka lub mniej
• oliwa – 2 łyżki oliwy do ciasta, potem trochę do wysmarowania blachy i ciasta

Wychodzi z tego ciasta na dwa krążki ø30cm.

BTW – inny przepis zamieściła wcześniej Ula.

Drożdże rozprowadzić z cukrem i ciepłą wodą, wymieszać z ok. 4 łyżkami mąki, przykryć i odstawić na 15 minut aż wyrosną. Przydatny jest piekarnik z funkcją rośnięcia ciasta, który sobie leciutko przygrzewa na 40°C, a drożdze rosną, no… jak na drożdżach :) W końcu od tego właśnie są.

W międzyczasie przygotować blachę lub stolnicę do zagniatania ciasta – przesiać mąkę, dodać soli, uformować wulkanik, znaczy kopczyk z dziurką na górze. Wlać trochę wyrośniętych drożdży, zasypać mąką, zagnieść, dolać resztę, znowu zagnieść, dodać oliwę, ugniatać aż znikną grudki mąki, a ciasto zrobi się miękkie. W razie potrzeby podsypać mąką gdy za rzadkie, albo dodać odrobinkę wody, gdy zbyt twarde. Po czym nie zawadzi jeszcze trochę pougniatać. To lepszy trening nadgarstków niż wszystkie te powerballe. Ugniatanie jest dobre, więc jeszcze trochę pougniatać, po czym podzielić na 2 równej wielkości kule i zostawić na chwilę.

Teoretycznie, należy temu ciastu dać jeszcze wyrosnąć przez kolejne 15 minut (piekarnik na 40°C), ale jeśli od razu takie niewyrośnięte rozwalcujemy na blasze i zaczniemy okładać tym, czym zwykle okładamy pizzę, to wyjdzie nam tzw. “pizza na cienkim cieście”. Jak mu damy trochę wyrosnąć, to ciasto się zrobi bardziej puchate. Tak czy inaczej, obłożenie “farszem” zajmie przynajmniej z 5 minut, więc nie ma co się przejmować – i tak trochę sobie podrośnie :)

Anyways – ciasto, które uznajemy za wystarczająco wyrośnięte rozwalcowujemy na placek (w razie braku wałka właściwego rozgniatamy dłonią, rozciągamy palcyma, albo rozwałkowujemy puszką Reddsa, butelką szampana, albo czymkolwiiek walcowatym, co znajdziemy pod ręką). Wykładamy do formy wysmarowanej uprzednio oliwą, w razie potrzeby naciągamy, żeby się zawinęły brzegi (i “nadzienie” z placka nie wylewało), smarujemy całość oliwą (żeby się nie zrobiło zbyt wilgotne od sosu) i wylewamy oraz rozsmarowujemy sos. Dużo sosu. 1/3 słoika 500g sosu meksykańskiego (np. produkcji Kotlin lub Łowicz), jakiegoś dobrego sosu jak do makaronów/spaghetti, albo własnej produkcji sos z pomidorów, przecieru pomidorowego, pieprzu, czosnku i bazylii. Na sos sypiemy zwiórkowany ser lub ser w plastrach, na wierzch inne ulubione dodatki i jeszcze trochę sera. Przyprawy – oregano, bazylia i co kto lubi (ziarnka kolendry to jest to, co tygrysy lubią w pizzy najbardziej).

W trakcie dekorowania pizzy dodatkami nagrzewamy piekarnik do 200-220°C, po czym pieczemy pizzę przez 20-30 minut w temperaturze 210-220°C. Trochę dłużej, jeśli było dużo wilgotnych dodatków (np. szpinak, brokuły, karczochy itp.). Upieczoną przez chwilę bronimy przed czatującymi głodomorami, póki nieco nie ostygnie, bo w środku potrafi być jeszcze długo gorąca.

Potrzebne (proporcje na 4 osoby):

• Paczka spaghetti
• Duży pęczek szpinaku (kupuję pakowany w torby foliowe – wtedy cała torba)
• Cztery ząbki czosnku
• Kilka szalotek (może być zwykła cebulka albo biała część dymki)
• Osiem małych, bardzo dojrzałych pomidorów (mogą być cztery większe, ale chodzi o to, żeby było więcej miąższu niż pestek)
  • Spora garść czarnych oliwek
• Oliwa z oliwek
• Pół kubka śmietanki
• Pół pęczka bazylii
• Parmezan, pecorino lub inny twardy ser
• Świeżo mielony pieprz

Makaron gotować al dente w osolonej wodzie z odrobiną oliwy. W międzyczasie w dużym rondlu (albo w woku) rozgrzać łyżkę oliwy, wrzucić rozdrobniony czosnek i drobno pokrojone szalotki. Nie przypalić. Dorzucić opłukany szpinak. Mieszać. Gdy szpinak straci 80% objętości, dolać śmietankę, wrzucić pokrojone w sporą kostkę pomidory, dorzucić oliwki i porwaną ręcznie bazylię. Makaron mniej więcej wtedy powinien być już gotowy. Odcedzić go – pozostawiając na dnie łyżkę lub dwie wody z gotowania – i dorzucić do woka. Dobrze wymieszać. Podawać spaghetti posypane serem i świeżo zmielonym pieprzem oraz udekorowane bazylią.

2-3 osoby

1. dobry makaron — 2/5 do 1/2 paczki w zależności od głodu

2. puszka pomidorów całych bez skórki

3. oliwa z oliwek

4. czosnek (1-2 ząbki) albo pieprz

5. świeża bazylia albo zioła prowansalskie z torebki

6. jeśli mamy: oliwki dowolnego koloru i postaci, najlepiej czarne podsuszane/po grecku

7. parmezan z torebki

8. sól

Makaron gotujemy al dente z solą i odrobiną oliwy (wrzucając do wrzątku i trzymając się mniej więcej czasu podanego na opakowaniu, nie dotyczy makaronów Melissy, które należy gotować krócej). W tym czasie przygotowujemy sos: odrobinę oliwy rozgrzewamy na dużej patelni lub w garnku, wrzucamy pomidory rozgniatając je widelcem, dodajemy zioła (jeśli nie mamy świeżej bazylii), sól i oliwki pokrojone i wydrylowane lub nie. Parę minut podgrzewamy to wszystko, a pod sam koniec wyciskamy czosnek, ewentualnie zastępując go pieprzem. Makaron po odcedzeniu i ew. dodaniu odrobiny oliwy polewamy sosem, posypujemy serem i porwanymi listkami świeżej bazylii.

Z większą ilością czosnku dobre na odegnanie nadchodzącego przeziębienia. Powinno być też niezłe w wersji light, bez oliwy (ew. tylko do gotowania makaronu) i z małą ilością sera.

Na 2-3 osoby.

1. makaron trójkolorowy Gallo — pół paczki

2. zielone oliwki nadziewane papryką — 1 paczka

3. parmezan tarty — 1 torebka

4. dobra oliwa z oliwek

5. sól

Makaron ugotować al dente z solą i odrobiną oliwy, odcedzić, polać oliwą, dodać dużo oliwek z papryką, posypać dużą ilością parmezanu. Zjeść.