Bardzo dobre danie imprezowe, ale nie tylko. I proste do zrobienia. Potrzebne są:

• tortille – w zupełności wystarczą gotowe ze sklepu. Im większe, tym lepsze (np. średnicy 30 cm :) )

oraz dodatki – wedle uznania, na przykład:

• łosoś
• pasta rybna
• pasta serowa
• serek wiejski lub serek typu feta, mozarella albo jeszcze inny, raczej biały niż żółty
• oliwki
• świeża bazylia lub inne zioła
• kapusta pekińska, sałata albo inna zielenina

Przygotować jedno lub dwa różne wypełnienia w formie pasty. Np. do rozkruszyć dobrze biały serek lub serek caprese, dodać 1-2 łyżki majonezu lub jogurtu naturalnego i dobrze wymieszać, rozgniatając. Albo wziąć gotową pastę rybną (lub samemu zrobić rozgniatając rybki, majonez lub pesto pomidorowe — dla zabarwienia można dodać przecieru pomidorowego). Twardą zieleninę, jak np, kapusta pekińska, ogórki itp. pokroić w cienkie paski. Sałatę porwać na mniejsze kawałki.

Tortillę włożyć na 15-20 sekund do mikrofalówki, żeby zrobiła się miękka. Po wyjęciu – rozsmarować na niej cienką warstwę pasty, rozłożyć inne składniki — np. łososia albo plasterki salami (raczej nie oba naraz :) ) Dodać zielonego (kapustę, sałatę, świeże listki bazylii), Twardą zieleninę rozkładać w jednym kierunku, żeby łatwiej było potem zwijać.

Jak już uznamy, że wystarczająco dużo wszystkiego dorzuciliśmy, podwinąć lekko 2 strony tortilli (tak z 2-3cm) po czym zwinąć całość w rulonik (podwinięte brzegi powinny wylądować na jego końcach). Tortilla podczas zawijania powinna być cały czas miękka, a podczas zwijania trzeba od czasu do czasu dociskać całość, żeby w środku zawijać pastę, a nie powietrze, ale i nie za mocno, żeby nie wycisnąć zawartości ze środka na zewnątrz :) . Jak się końcówka nie będzie sama chciała lepić i trzymać, to nie szkodzi – po zwinięciu odpowiednio położyć na talerzu, niech grawitacja zrobi za nas resztę. Wziąć kolejną tortillę, czynności powtarzać, aż liczba przygotowanych ruloników nas usatysfakcjonuje.

Przykryć czymś wszystkie (folia alu, folia spożywcza, drugi talerz), żeby nie wyschły, po czym włożyć wszystkie do lodówki na jakieś 30-40 minut. Przygotować ostry nóż – najlepiej bez ząbków, po czym pociąć je w plasterki grubości 1.5-2cm. Rozłożyć na talerzu, podawać, brać palcami i się zajadać.

W roladkach na zdjęciach powyżej udział wzięły:

• pasta rybna, łosoś, sałata lodowa, serek wiejski
• plastry salami, plastry sera żółtego, sałata lodowa, oliwki, pasta z sera caprese z czarnymi oliwkami i łyżką majonezu
• pasta z sera caprese, czarnych oliwek i łyżki majonezu, łosoś, bazylia
• plasterki sera caprese, łosoś sałatkowy, zblanszowane brokuły

• bakłażan – 1-2 szt. na osobę, w zależności od wielkości bakłażana i apetytu zebranych
• pomidory – na dwa dość duże bakłażany zużyłam 2,5 pomidora
• ser kozi pleśniowy – taki żeby łatwo się go dało pokroić na plasterki. Ja używam sera dostępnego w sieci Lidl, w formie rolek.
• oliwa
• kmin rzymski mielony (cumin)
• sól, ew. pieprz

Bakłażana pokroić wzdłuż na mniej więcej jednakowej grubości plastry. Nie za grube, żeby nie były gąbczaste w środku, ale też nie za cienkie, żeby się nie rozleciały. Grubość około 1cm  powinna być w sam raz. W pojemniczku rozrobić oliwę z kminem rzymskim i niedużą ilością soli i pieprzu. Smarować plastry z obu stron (uwaga, bakłażan wciąga sporo tłuszczu). Bardzo wygodne są do tego celu silikonowe pędzle kuchenne.

Następnie bakłażana trzeba poddać wstępnej obróbce termicznej. Ja robię to na grillu elektrycznym dwustronnym (wkładam plastry, zamykam, wyjmuję po około pięciu minutach), ale przypuszczam że można też podpiec w piekarniku albo nawet usmażyć. Chodzi o to, że wymaga on więcej czasu niż pomidory i ser. Musi być miękki i nawet lekko zrumieniony na brzegach, ale nie rozlatujący się.

Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Wkładać na dno kolejno warstwę bakłażana, warstwę plastrów pomidorów, warstwę plastrów sera. Kolejne warstwy można posmarować cienką warstwą oliwy z przyprawami, jeśli trochę zostało. Powtórzyć póki się bakłażan nie skończy. Piec w około 180-200 stopniach mniej więcej 25 minut (aż ser będzie roztopiony i lekko zrumieniony).

• cukinia – 2 nieduże
• pomidory – 1 puszka, najlepiej posiekanych
• cebula – 1 duża
• ser z niebieską pleśnią (lazur/rokpol) – ok. 10 dag, ale może być więcej
• czosnek, sól i pieprz – do smaku
• tłuszcz do smażenia – w moim wypadku tym razem olej z pestek winogron.

Cebulę posiekać i podsmażyć na miękko na tłuszczu. Dorzucić pokrojone drobno cukinie, posypać dowolną ilością czosnku. Smażyć na niedużym ogniu aż będzie miękka. Dopiero wtedy dodać pomidory i pokrojony ser, zmieszać. Doprawić do smaku (powinna przeważać nuta serowo-czosnkowa). Gotować jeszcze parę minut aż się zrobi coś w rodzaju jednolitej paciaji z wystającymi kawałeczkami cukinii.

Nie wiem do jakiego makaronu pasowałoby najbardziej; użyłam muszelek, bo akurat miałam. Sugestie i komentarze mile widziane.

Półprodukt wymagany: 1 jednostka kruchego spodu.

Materiały:

Ser biały, tłusty: 1,5 kg

Jaja: 8

Cukier: 2,2 szklanki (ok 0,5 kg)

Masło: 5 kopiatych łyżek

Proszek do pieczenia: 1 łyżeczka

Skórka pomarańczowa i cytrynowa wg upodobań

Upiec spód wedle wybranego przepisu.

Rozdzielić jajka, żółtka wybełtać.

Zmielić ser (lub sprawdzić kupiony mielony co do konsystencji).

Zmieszać ser, żółtka, cukier, masło, proszek i oba rodzaje skórki na gładką masę (skórki się mogą wyróżniać, oczywiście).

Ubić pianę z białek.

Delikatnie wmieszać białka do masy serowej.

Wyłożyć na upieczony kruchy spód.

Wstawić do piekarnika nagrzanego do 200 stopni i piec, zmniejszając stopniowo temperaturę (bo się spali z wierzchu)

—

I tyle mówi przepis, jaki mam na kartce. Wnioski życiowe:

1. Ma skłonność do rośnięcia. I to całkiem energicznego. Z próbami emigracji włącznie, jeżeli blacha za niska.

2. Przykrycie sernika z wierzchu papierem do pieczenia pomaga uniknąć przypieczenia oraz krzywego rośnięcia.

3. Im bardziej wodnisty ser, tym suszej należy upiec spód (bo się rozpaprze i zrobi wtórny zakalec)

4. Sery mielone w kubełkach są średnio gorsze (rzadsze/bardziej wodniste) od serów w “kiełbasce”

5. Piecze się do osiągnięcia koloru brązowego/złotego, ok. 90 minut.

6. Najlepszy jest, jak chyba większość serników, po ostudzeniu, a nawet następnego dnia.

7. Zamiast skórek kandyzowanych można zetrzeć świeżą skórkę z cytryny (wcześniej wyszorować cytrynę i wysuszyć) i wcisnąć sok z niej do sera; więcej niż dwie cytryny zostawią lekko chemiczny posmak przy podanej ilości sera; użyteczne zwłaszcza jak ser jest bardzo mało kwaśny.

8. Jw. tylko z użyciem limonki

• makaron penne – 1/4 kg
• czarne oliwki – około szklanki (przypuszczam, że zielone też będą ok)
• tuńczyk w sosie własnym, w dużych kawałkach – 1 puszka
• cebula – 1 mała (może być czerwona)
• pomidory – 1 świeży i 1 puszka pokrojonych w soku pomidorowym
• oliwa – dużo :>
• czosnek – 2 ząbki (może być więcej, jak kto lubi)
• ser żółty – sporo, conajmniej szklanka utartego
• przyprawy: sól, pieprz, oregano, bazylia

Makaron ugotować. W międzyczasie pokroić oliwki na pół, pomidora na plasterki, cebulę na cienkie talarki, utrzeć ser, zmiażdżyć czosnek itd.

Do pomidorów w puszce dodać czosnek i przyprawy, trochę oliwy i zmieszać.

Ugotowany i odsączony makaron przełożyć na naczynie do zapiekania (blacha, szkło hartowane, whatever), wysmarowane uprzednio oliwą. Położyć na nim pozostałe składniki: tuńczyka, plasterki pomidora i cebuli, pokrojone oliwki itd. Na wierzch równomiernie nałożyć sos pomidorowy z przyprawami, opcjonalnie polać jeszcze trochę oliwą. Posypać z wierzchu serem, można przyprószyć dodatkowo oregano.

Zapiekać około 20 – 25 minut w 180 – 200 stopni, zżerać na gorąco.

Składniki:

1. masło – kostka 250g i ciut, miękkie
2. cukier – 1 i 1/2 szklanki
3. jajka – 10
4. twaróg – 1 kg, zmielony
5. proszek do pieczenia – paczuszka na 1 kg mąki
6. cukier waniliowy – paczuszka na 1 kg mąki
7. kasza manna – 2 kopiaste łyżki
8. maczka ziemniaczana – 1 płaska łyżka
9. bakalie – rodzynki, morele, daktyle według uznania

W kwestii sera – jeśli ktoś chce mieć jako tako sensowne efekty, i posiada po temu możliwość, należy nabyć najzwyklejszy twaróg półtłusty na wagę i przepuścić przez maszynkę / potraktować przecieraczem / zmiksować w blenderze. Twaróg “w wiaderku specjalnie do sernika” jest z zasady evil, jako że w połowie składa się ze skrzętnie zakamuflowanej przez producenta serwatki – czasem można trafić na ser zrobiony uczciwie, ale wymaga to frustrujących eksperymentów. Trochę lepiej jest z twarogiem śmietankowym, ale on też jest zazwyczaj za mało odciśnięty. Można próbować oszustwu zaradzić, wieszając taki “udoskonalony” twaróg na noc w lnianej serwetce nad zlewem, żeby nadmiar “dodatku poprawiającego wydajność” znalazł się tam gdzie jego miejsce – ale wtedy trzeba wziąć poprawkę, że z kilograma twarogu zrobi się znacznie mniej.

Utensylia

• donica do ucierania
• kula do ucierania
• mikser – do ubicia piany z białek
• średnia blacha + pergamin do wyłożenia

Wykonanie:

1. oddzielić żółtka od białek, białka wsadzić w chłód
2. masło ucierać z cukrem i cukrem waniliowym
3. ucierając dodać stopniowo połowę żółtek
4. dalej ucierając dodawać stopniowo twaróg na zmianę z żółtkami, uważać, co by się ciasto nie zwarzyło
5. jak wszystko jest gładkie, dodać kaszę manną, kartoflankę i proszek do pieczenia. Ilość kaszy można zwiększyć, jeśli ciasto jest za rzadkie (nie powinno być lejące), ale cudów nie należy się spodziewać.
6. ciasto odstawić
7. włączyć piekarnik na 180 stopni
8. wziąć bakalie, morele i daktyle posiekać, rodzynki i morele sparzyć, odsączyć
9. wyłożyć blachę pergaminem, wysmarować masłem
10. wyjąć z chłodu białka, ubić na sztywną pianę (według swojego własnego najbardziej skutecznego sposobu)
11. delikatnie połączyć pianę i bakalie z ciastem, tak by ciasto było jednorodne
12. od razu przelać ciasto na blachę (przydaje się druga osoba do pomocy)
13. piec w górnej połowie piekarnika na 180 stopni, bez termoobiegu, 1 godzinę i 20 minut, potem sprawdzić patyczkiem czy gotowe i ewentualnie zostawić jeszcze na 10 minut. Jeśli za bardzo rumieni się po wierzchu, nakryć folią aluminiową na drugą połowę pieczenia.

Ciasto opada w 9 na 10 przypadków, czasem tragicznie, czasem tylko trochę – znajoma kształcona gastronomka twierdziła, że musi, jak ktoś umie tak zaczarować, żeby nie opadło, niech zdradzi jak to robi.

WERSJA 1:

1 opakowanie twarozku (takie z Mlekopolu w ksztalcie walca)
3 duze (albo 4 male) jajka ugotowane na twardo
5 zabkow czosnku (to jest mocno umowne, ile kto lubi)
4 rzodkiewki
mozna dodac szczypiorku
chlust mleka lub smietany
sol, pieprz

generalnie potrawa polega na zabeltaniu powyzszego po uprzednim pokrojeniu rzodkiewki, jajek, czosnku i szczypiorku na male kawaleczki, rozdrobnienia twarozku i dolania mleka/smietany jesli lubimy taki bardziej mokry (paste na chlebek?).

WERSJA 2:

1 opakowanie twarozku
3 duze (lub 4 male) jajka
pol cebuli
lyzka lub 2 koncentratu pomidorowego
sol, pieprz

jak powyzej, rozdrabniamy twarozek, siekamy jajka na male kawalki, tak samo z cebula, dodajemy koncentratu, przypraw i mieszamy do otrzymania w miare jednolitej masy. pyszne zarowno samodzielnie jak i na chlebie.

• Serek “Bleu President do smarowania” 125g, albo dowolny inny serek topiony, możliwie rzadki/płynny, bez żadnych dodatków smakowych
• serek pleśniowy niebieski, taki jak Bleu d’auvergne, Fourme d’ambert, Lazur, itp. – 200-300g

Serek pleśniowy umieszczamy w salaterce lub miseczce i rozgniatamy dobrze widelcem. Dodajemy stopniowo sera topionego i dalej rozgniatamy, aż całość uzyska jednolitą konsystencję. Jeśli serek pleśniowy zamrażaliśmy wcześniej, to najlepiej zetrzeć go na grubej tarce w stanie zamrożonym.

Można konsumować od razu, ale lepiej wstawić do lodówki i poczekać. Najlepszy robi się po 2-3 dniach. Idealny do smarowania kanapek – sam, albo z kawałeczkami wędzonego łososia, oliwkami, listkami świeżej bazylii, itp.

• cebula – 2 duże szt.
• pieczarki – ok 20 dag
• ser żółty
• sól, pieprz

Cebulę pokroić drobno i zeszklić. Do niej wrzucić drobno pokrojone pieczarki i kilka minut dusić, aż będą miękkie i puszczą wodę. Doprawić. Kłaść po sporej łyżce na naleśnik, na wierzch położyć plasterek sera, zawinąć, obsmażyć lub zapiekać. Można oprószyć lekk tartym serem z wierzchu.

• pomidory dojrzałe
• ser żółty – w plasterkach; najlepiej jakiś typu szwajcarskiego, o dość wyraźnym smaku
• pesto zielone

Umyte pomidory drobno pokroić, ułożyć na naleśniuku, na wierzch położyć plasterek sera, posmarowany cienką warstwą pesto. Zawinąć naleśnik i zapiekać/obsmażać z dwóch stron przez parę minut.