• kostki rosołowe warzywno-mięsne – kilka (Kapitan Obwieś radzi: jak ktoś chce wege to niech doda same warzywne)
• fasolka szparagowa – pół paczki
• szpinak – mniej więcej garść, bo tyle miałam
• brokuły – pół paczki
• brukselka – pół paczki
• czosnek – 8 ząbków pokrojonych w plasterki
• ziele angielskie – kilka kulek
• pieprz
• bazylia
• trochę oliwy.

Ugotowawszy zmiksowałam. Niestety kostki rosołowe, którymi dysponowałam były całkiem beznadziejne – dużo soli a mało właściwego smaku, więc wyszła mi z tego nieapetycznie wyglądająca, za słona zielona papka bez krzty charakteru. Zamiast się poddać i wylać dzieło, za radą koleżanki poczekałam aż się przegryzą warzywa z czosnkiem/będę mieć jakiś pomysł.

Na drugi dzień zrobiłam inwentaryzację zawartości lodówki i do garnka dodałam:

• jakieś pół litra wody
• ser kozi pleśniowy – niecałe opakowanie
• cheddar – pół kostki, utartej grubo
• krojone pomidory z czosnkiem w puszce – 1 puszka
• czosnek w proszku – kilka łyżeczek
• oliwa – kilka łyżek
• pieprz – trochę

• bakłażan – 1-2 szt. na osobę, w zależności od wielkości bakłażana i apetytu zebranych
• pomidory – na dwa dość duże bakłażany zużyłam 2,5 pomidora
• ser kozi pleśniowy – taki żeby łatwo się go dało pokroić na plasterki. Ja używam sera dostępnego w sieci Lidl, w formie rolek.
• oliwa
• kmin rzymski mielony (cumin)
• sól, ew. pieprz

Bakłażana pokroić wzdłuż na mniej więcej jednakowej grubości plastry. Nie za grube, żeby nie były gąbczaste w środku, ale też nie za cienkie, żeby się nie rozleciały. Grubość około 1cm  powinna być w sam raz. W pojemniczku rozrobić oliwę z kminem rzymskim i niedużą ilością soli i pieprzu. Smarować plastry z obu stron (uwaga, bakłażan wciąga sporo tłuszczu). Bardzo wygodne są do tego celu silikonowe pędzle kuchenne.

Następnie bakłażana trzeba poddać wstępnej obróbce termicznej. Ja robię to na grillu elektrycznym dwustronnym (wkładam plastry, zamykam, wyjmuję po około pięciu minutach), ale przypuszczam że można też podpiec w piekarniku albo nawet usmażyć. Chodzi o to, że wymaga on więcej czasu niż pomidory i ser. Musi być miękki i nawet lekko zrumieniony na brzegach, ale nie rozlatujący się.

Naczynie żaroodporne wysmarować oliwą. Wkładać na dno kolejno warstwę bakłażana, warstwę plastrów pomidorów, warstwę plastrów sera. Kolejne warstwy można posmarować cienką warstwą oliwy z przyprawami, jeśli trochę zostało. Powtórzyć póki się bakłażan nie skończy. Piec w około 180-200 stopniach mniej więcej 25 minut (aż ser będzie roztopiony i lekko zrumieniony).

• nieduży bakłażan – 2 szt.
• pomidory w puszce – 1 puszka
• oliwa
• czosnek – minimum 2-3 ząbki
• sól, pieprz
• tarty parmezan

Bakłażana należy pokroić w plasterki (w  poprzek), osolić i zostawić na 30-60 minut aż puści trochę wody (wtedy nie będzie gorzki i gąbczasty w konsystencji). Następnie odsączyć (ja go jeszcze dodatkowo płuczę).

W głębokiej patelni rozgrzać oliwę i wrzucać bakłażana na taką maksymalnie gorącą. Musi się dokładnie usmażyć, więc potrwa to z 20 minut. Często będzie tak, że część będzie już miękka i zrumieniona, a część surowa, wtedy te gotowe odkładam do miski obok (nie wyżerać, bo zabraknie!). W razie konieczności dolewać oliwy. W międzyczasie zagotować wodę na makaron tak żeby wrzucać go do garnka w momencie jak bakłażan będzie gotów (inaczej sos wystygnie zanim makaron się ugotuje). Ja używam makaronu penne (razowego lub z pszenicy durum), ale zachęcam do eksperymentowania.

W czasie kiedy gotuje się makaron, należy pokroić czosnek na plasterki (można zmiażdżyć, ale plasterki dają lepszy efekt)  i zrumienić na oliwie. Na ten zrumieniony czosnek wylać puszkę pomidorów, zamieszać, poczekać aż się zagotują i dorzucić do nich bakłażana, niech się to parę minut pogotuje na niedużym ogniu. Tak naprawdę wystarczy tyle gotowania ile zabierze makaronowi dogotowanie się do stanu al dente. Doprawić solą i pieprzem (można czosnkiem w proszku).

Na talerzu obficie posypać parmezanem (chyba że ktoś jest weganinem). Szamać ze smakiem.

Potrzebne są:

• dziki ryż – 1 szklanka (może być ryż brązowy)
• bulion z kurczaka lub warzywny – 3/4 litra (może być z kostki: 3 kostki)
• oliwa – 3 łyżki
• papryka czerwona, zielona, mix – 2-4 sztuki
• zielona cebula – 2 szt.
• orzechy nerkowca – 3/4 szklanki
• opcjonalnie: żurawiny – garść lub dwie

oraz składniki na sos:

• ocet winny (jabłkowy, albo ocet ryżowy) – 3 łyżki
• oliwa z oliwek – 2 łyżki
• olej sezamowy albo z orzechów włoskich – 1 łyżka
• czosnek – 1 ząbek, przeciśnięty przez praskę

Zacząć należy od przygotowania bulionu, co może się sprowadzać do wrzucenia 3 kostek bulionu drobiowego do garnka i zalania go wrzątkiem z czajnika (około 3/4 litra lub trochę więcej). Ryż przepłukać, wsypać do bulionu, gotować do miękkości około 40-50 minut (ryż brązowy wg instrukcji wymagający 30 minut gotowania w bulionie zmiękł dopiero po 45).

W międzyczasie na patelni rozgrzać trochę oliwy, dodać paprykę pokrojoną w małe kawałki (paski nie dłuższe niż 2-3 cm), smażyć przez 5-6 minut, aż lekko zmięknie. Dodać orzechy i cebulę i smażyć (5-10 minut max) aż orzechy zaczną brązowieć (nie dusić). Cebula powinna się zeszklić, ale pozostać twarda i chrupiąca. Zdjąć z ognia, wymieszać z ugotowanym ryżem. Opcjonalnie, można dodać żurawin. Wymieszać dobrze sos i polać nim sałatkę. Schłodzić wszystko, minimum 2h.

Najlepsza następnego dnia.

• cukinia – 2 nieduże
• pomidory – 1 puszka, najlepiej posiekanych
• cebula – 1 duża
• ser z niebieską pleśnią (lazur/rokpol) – ok. 10 dag, ale może być więcej
• czosnek, sól i pieprz – do smaku
• tłuszcz do smażenia – w moim wypadku tym razem olej z pestek winogron.

Cebulę posiekać i podsmażyć na miękko na tłuszczu. Dorzucić pokrojone drobno cukinie, posypać dowolną ilością czosnku. Smażyć na niedużym ogniu aż będzie miękka. Dopiero wtedy dodać pomidory i pokrojony ser, zmieszać. Doprawić do smaku (powinna przeważać nuta serowo-czosnkowa). Gotować jeszcze parę minut aż się zrobi coś w rodzaju jednolitej paciaji z wystającymi kawałeczkami cukinii.

Nie wiem do jakiego makaronu pasowałoby najbardziej; użyłam muszelek, bo akurat miałam. Sugestie i komentarze mile widziane.

Na 2-3 porcje:

- czerwona soczewica – pół kubka
- czerwona cebula – 1 szt.
- czosnek – kilka ząbków
- jogurt naturalny – kilka łyżek
- olej, oliwa lub masło
- ewentualnie koncentrat pomidorowy – 1 łyżeczka
- sól
Przyprawy – ok. pół łyżeczki każdej (ma być mocno korzenne i pikantne):
- chili
- kurkuma
- garam masala
- kumin mielony
- kolendra mielona

Soczewicę opłukać.
Cebulę i czosnek pokroić, podsmażyć na maśle lub oleju. W trakcie smażenia dodać przyprawy z wyjątkiem kurkumy i soli, mieszać, uważać, żeby się nie przypaliło (ale może się porządnie podsmażyć). Jeśli patelnia jest odpowiednio duża, możemy od razu dać soczewicę i zalać ją ok. dwukrotnie większą ilością wody (w razie potrzeby wodę uzupełnić w trakcie gotowania). Jak na patelni nie ma miejsca, przełożyć wszystko do garnka. Dodać kurkumę. Mieszać, uważać, żeby nie wykipiało, bo lubi. Gotować pod przykryciem, aż soczewica będzie miękka i rozpadająca się. Na koniec posolić i spróbować, w razie potrzeby dodać łyżeczkę koncentratu pomidorowego.
Na talerzu polać jogurtem.

Porcja na 2 – 4 osoby.

• bakłażan  – 1szt
• cukinia – 1szt, ale naprawdę nieduża, mniej więcej wielkości bakłażana
• cebula – 2szt
• pomidory – 1 puszka
• brokuły – 1/2 główki
• jogurt naturalny – 1/2 dużego opakowania (około 1/4 litra)
• czosnek – kilka ząbków
• estragon – 3 łyżeczki
• kolendra – 3 łyżeczki
• pieprz cayenne – dowolna ilość w zależności od tolerancji na ostre
• sól, pieprz czarny
• olej roślinny do smażenia (może być słonecznikowy, albo oliwa)

Bakłażana należy pociąć na nieduże kawałki (np na ćwierć wzdłuż i potem na plasterki), posolić i zostawić na niecałą godzinę, aż, za przeproszeniem, popuści. Jeśli tego nie zrobimy, będzie gorzkawy i gumiasty.

W międzyczasie można pokroić cebulę i zeszklić na oleju (w woku lub głębokiej patelni, później będziemy tam dodawać resztę składników), dodać pokrojoną cukinię, brokuły, czosnek (zmiażdżony lub w plasterkach), podsmażyć trochę i zmniejszyć gaz pod patelnią. Odtąd wszystko będzie się gotować na wolnym ogniu, ale niedużym.

Kiedy bakłażan już będzie gotów (jeśli wypuścił trochę wody i jest miękki, to wiemy, że już jest dobry), można go dodać. Zalać pomidorami z puszki. Przyprawić. Gotować aż bakłażan będzie miękki i prawie rozłażący się.

Teraz należy całość trochę ostudzić, żeby się jogurt nie zwarzył. Wmieszać ostrożnie jogurt w zawartość patelni i gotować wszystko razem jeszcze tak z 10 minut, mieszając co chwilę.

Można jeść samo, ale pasuje również jako sos do ryżu.

• jaja na twardo – 10 szt obleci
• chrzan utarty – zależy od gustu; może być chrzan ze słoiczka
• ocet
• olej roślinny bezsmakowy (może być słonecznikowy lub z pestek winogron)
• sól i cukier do przyprawienia

Jaja na twardo obieramy i oddzielamy żółtka od białek. Ucierać żółtka razem z olejem, solą i cukrem (i octem, jeśli się ma chrzan zwyczajny utarty, a nie taki ze słoiczka, w którym już ocet jest) mikserem ze specjalną końcówką do ucierania albo też tradycyjnie tłuczkiem w makutrze, na dość pulchną papkę. Kawałek żółtka można dać kotu zanim się przyprawi i jeśli kot sobie zażyczy.

Następnie należy białka zemleć albo pokroić bardzo drobno, zmieszać z utartą masą. Na koniec dać chrzan w ilości zależnej od gustu i tolerancji (jeśli się ma taki w słoiczku to wtedy dopiero regulować kwaśność octem na smak).

W zamkniętym słoiku przetrzyma to w lodówce kilka dni, ale przypuszczam, że nie zdąży.

- soczewica, najlepiej czerwona – 1 szklanka (250 g)
- marchewka, 1-2 duże szt.
- cebula, 1-2 duże szt.
- jajka, 3-4 szt.
- czosnek
- kumin mielony
- inne przyprawy takie jak: imbir, chili, mielona kolendra, kurkuma…
- pieprz
- sól
- oliwa lub olej
- masło (lub olej) i bułka tarta do przygotowania formy.

Marchewkę zetrzeć, cebulę pokroić w kostkę. Smażyć długo i powoli na oleju lub oliwie. Na chwilę przed końcem smażenia dodać czosnek, dosypać kuminu (tak z łyżeczkę), soli, pieprzu, dużo przypraw – ma być intensywne i pikantne.

W tym czasie soczewicę przepłukać, zalać 2 szklankami (500 ml) zimnej wody i ugotować na papkę, mieszając od czasu do czasu. Czerwona soczewica rozgotuje się sama, zieloną natomiast trzeba gotować trochę dłużej, a potem zmiksować.

Ugotowaną soczewicę wymieszać z usmażonymi warzywami, lekko ostudzić i dodać roztrzepane jajka.

Formę wysmarować masłem lub olejem i wysypać bułką tartą. Wlać/włożyć masę (niekoniecznie będzie płynna). Piec 30 min. w piekarniku rozgrzanym do 180 C lub tak do godziny w prodiżu. Pasztet powinien być lekko zrumieniony z wierzchu.
Kroić po porządnym ostudzeniu.

Do marchewki można dołożyć różne inne warzywa, takie jak pietruszka czy seler. Można dodać koncentratu pomidorowego.
Autorka proponuje też wariant z porami usmażonymi na dużej ilości masła lub oliwy, przyprawionymi solą, pieprzem i gałką muszkatołową; lub z grzybami.

Spożywać samo, na kanapkach, z chrzanem lub dowolnie wybranym sosem.