To nie jest typowy przepis na zupę pomidorową. To jest przepis mojej babci, a więc zapewne wschodni.
Kiedyś, jak nie było koncentratów pomidorowych, robiła tę zupę na przecierach. U niej w domu jadło się tę zupę z domowym makaronem. Ja robię bez. Pijemy ją z kubków, lub jemy z miseczki, nie zabielamy śmietaną.
Wystarcza na kilka osób, w zależności od tego w jakim garnku ugotujemy (podaję proporcje, a nie konkretne ilości)
Co potrzebujemy:
- cebula – przynajmniej pół kilo, im więcej tym lepiej
- pomidory w puszce – 1, 2 puszki (czasami daję świeże pomidory, ale jak są naprawdę słodkie i aromatyczne, nie ma sensu dodawać tych “zimowych”)
- koncentrat pomidorowy – zależy od firmy i rozmiaru opakowania; generalnie konsystencja ma być dość gęsta
- pół garnka domowego bulionu z warzywami i na kurczaku, który Ci został z poprzedniego dnia, albo który zrobisz specjalnie na tę okazję ;)
- przyprawy: sól, cukier, ziele angielskie, liść laurowy
- oliwa do smażenia
Cebulę pokroić w dość grubą kostkę i podsmażyć na niewielkiej ilości oleju, aż się lekko zeszkli. Do patelni dodać trochę koncentratu pomidorowego i mieszać aż się cebula skarmelizuje i zacznie wydzielać charakterystyczny zapach. Wyłączyć patelnię i wlać całość do garnka z rosołem. Do tego dodać pomidory w puszce (można je wcześniej trochę rozpaćkać łyżką) razem z sokiem.
Od tej pory wszystko odbywa się na oko (a raczej na smak). Dodajesz koncentrat pomidorowy, aż konsystencja będzie dosyć gęsta (cebula też zagęszcza). Dodajesz cukier, aż smak będzie słodko-winny. Dodajesz ziele angielskie w ilości zależnej od tego, czy lubisz je bardzo, czy tylko trochę (ja dodaję sporo, 7 -8 kulek na średni garnek). Liść laurowy wrzucam przed końcem gotowania.
Gotuje się do czasu, kiedy wszystkie jarzyny są miękkie, więc jeśli masz wcześniej zrobiony rosół, przygotowanie pomidorowej potrwa 20 minut.
Leave a Reply